Spółgłoska zwarta języczkowa dźwięczna


Spółgłoska zwarta języczkowa dźwięczna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Spółgłoska zwarta języczkowa dźwięczna - rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych, oznaczany w międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA symbolem ɢ.

Spis treści

Artykulacja | edytuj kod

Opis | edytuj kod

W czasie artykulacji tej spółgłoski:

Warianty | edytuj kod

Opisanej powyżej artykulacji może towarzyszyć dodatkowo:

  • wzniesienie środkowej części grzbietu języka w stronę podniebienia twardego, mówimy wtedy o spółgłosce zmiękczonej (spalatalizowanej): ɢʲ
  • przewężenie w gardle, mówimy spółgłosce faryngalizowanej spółgłosce: ɢˤ
  • zaokrąglenie warg, mówimy wtedy o labializowanej spółgłosce ɢʷ

Spółgłoska może być wymówiona:

Przykłady | edytuj kod

Spółgłoska ta jest rzadka w językach świata, ze względu na trudność w utrzymaniu dźwięczności w niewielkiej przestrzeni między głośnią a miejscem jej artykulacji. Pojawia się:

Na podstawie artykułu: "Spółgłoska zwarta języczkowa dźwięczna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy