Spółgłoska zwarta podniebienna bezdźwięczna


Spółgłoska zwarta podniebienna bezdźwięczna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Spółgłoska zwarta podniebienna bezdźwięczna – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych, oznaczany w międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA symbolem c.

Spis treści

Artykulacja | edytuj kod

Opis | edytuj kod

W czasie artykulacji tej spółgłoski:

Warianty | edytuj kod

Opisanej powyżej artykulacji może towarzyszyć dodatkowo:

Spółgłoska może być wymówiona:

  • z rozwarciem bez plozji, mowa wtedy o spółgłosce bez plozji: .
  • z silnym przydechem (aspiracją), mowa wtedy o spółgłosce przydechowej (aspirowanej): cʰ

Przykłady | edytuj kod

W polskich transkrypcjach miękki odpowiednik spółgłoski /k/ jest często oznaczany, dla łatwiejszego odróżnienia, symbolem ⟨c⟩, jednak nie jest on podniebienny, a prewelarny, dlatego w wąskiej transkrypcji dokładniejszym zapisem jest ⟨k̟⟩ lub ⟨kʲ⟩. Podobna konwencja stosowana jest w przypadku jej odpowiedników, dźwięcznego oraz szczelinowego, zapisywanych jako ⟨ɟ⟩ i ⟨ç⟩.

Na podstawie artykułu: "Spółgłoska zwarta podniebienna bezdźwięczna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy