Spółgłoska zwarta zębowa bezdźwięczna


Spółgłoska zwarta zębowa bezdźwięczna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Spółgłoska zwarta dziąsłowa bezdźwięczna – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych, oznaczany w międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA symbolem .

Spis treści

Artykulacja | edytuj kod

Opis | edytuj kod

W czasie artykulacji tej spółgłoski:

Warianty | edytuj kod

Opisanej powyżej artykulacji może towarzyszyć dodatkowo:

  • wzniesienie środkowej części grzbietu języka w stronę podniebienia twardego, mówimy wtedy o spółgłosce zmiękczonej (spalatalizowanej): ʲ
  • wzniesienie tylnej części grzbietu języka w kierunku podniebienia tylnego, mówimy spółgłosce welaryzowanej: ˠ
  • przewężenie w gardle, mówimy spółgłosce faryngalizowanej spółgłosce: ˤ
  • zaokrąglenie warg, mówimy wtedy o labializowanej spółgłosce ʷ

Spółgłoska może być wymówiona:

  • z rozwarciem bez plozji, mówimy wtedy o spółgłosce bez plozji: t̪̚.
  • z silnym przydechem (aspiracją), mówimy wtedy o spółgłosce przydechowej (aspirowanej): ʰ

Przykłady | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Spółgłoska zwarta zębowa bezdźwięczna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy