Spółgłoska zwarto-szczelinowa zadziąsłowa dźwięczna


Spółgłoska zwarto-szczelinowa zadziąsłowa dźwięczna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Spółgłoska zwarto-szczelinowa zadziąsłowa dźwięczna (bardziej precyzyjnie spółgłoska zwarto-szczelinowa sycząca zadziąsłowa dźwięczna) – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych, oznaczany w międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA symbolem lub z łącznikiem d͡ʒ (dawniej ʤ). W niektórych opracowaniach można spotkać się również z transkrypcją d̠ʒ

Spis treści

Artykulacja | edytuj kod

Opis | edytuj kod

W czasie artykulacji tej spółgłoski:

  • modulowany jest strumień powietrza wydychany z płuc, czyli jest to spółgłoska płucna egresywna
  • tylna część podniebienia miękkiego zamyka dostęp do jamy nosowej, jest to spółgłoska ustna
  • prąd powietrza w jamie ustnej uchodzi wzdłuż środkowej linii języka – spółgłoska środkowa
  • koniuszek języka i jego brzeżek kontaktują się z miejscem tuż za górnymi dziąsłami – jest to spółgłoska zadziąsłowa
  • Dochodzi do całkowitego zablokowania przepływu powietrza przez jamę ustną i nosową, a następnie do przejścia bezpośrednio, bez plozji, do spółgłoski [ʒ]
  • wiązadła głosowe periodycznie drgają, spółgłoska ta jest dźwięczna

Warianty | edytuj kod

Przykłady | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Spółgłoska zwarto-szczelinowa zadziąsłowa dźwięczna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy