Sprawiedliwość immanentna


Sprawiedliwość immanentna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sprawiedliwość immanentna – tok rozumowania oparty na przekonaniu, że złamaniu czy naruszeniu reguł (nawet jeśli nikt o nich nie wie), zawsze towarzyszy następstwo o charakterze kary[1].

Jest to cecha myślenia stanowiąca naturalną postawę rozwojową w stadium realizmu moralnego, wyróżnionego przez Jeana Piageta, przypadającego na 5-7 rok życia dziecka[1] oraz w niektórych zaburzeniach psychicznych o charakterze psychotycznym.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Anna Olszowa: Dziecko wobec dylematów moralnych. [dostęp 2012-10-27].

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

Na podstawie artykułu: "Sprawiedliwość immanentna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy