Stacyjka Hatley


Stacyjka Hatley w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stacyjka Hatley (Oh, Doctor Beeching!) – brytyjski serial komediowy wyprodukowany przez BBC. Odcinek pilotowy został wyemitowany na BBC 1 w dniu 14 sierpnia 1995, zaś regularna emisja na tym samym kanale miała miejsce od 1 lipca 1996 do 28 września 1997. Łącznie zrealizowano 20 odcinków, podzielonych na dwie serie. W Polsce był pokazywany przez TVP.

Stacyjka... jest ostatnim serialem zrealizowanym przez Davida Crofta, współtwórcę m.in. ’Allo ’Allo! i Pan wzywał, Milordzie?, który po zakończeniu tej produkcji przeszedł na emeryturę, w wieku 76 lat. Croft był producentem serialu z ramienia BBC oraz jego współscenarzystą. Drugim głównym autorem scenariusza był Richard Spendlove, dziennikarz radiowy i były kolejarz, którego osobiste doświadczenia miały duży wpływ na fabułę. W rolach głównych wystąpiła trójka aktorów znanych z wcześniejszych seriali Crofta: Paul Shane, Jeffrey Holland i Su Pollard.

Spis treści

Fabuła | edytuj kod

Akcja serialu rozgrywa się w połowie lat 60. XX wieku na małej, prowincjonalnej stacji kolejowej, jakich dużo wówczas było w Wielkiej Brytanii. W pierwszym odcinku na położoną w wiosce Hatley stację przybywa pełny ambicji i zapału nowy kierownik, które chce uczynić z niej jedną z najlepszych w regionie. Spotyka się to z mało entuzjastycznym przyjęciem zasiedziałych na stacji pracowników, którzy są bardzo zadowoleni ze status quo. Dodatkowo personel dowiaduje się o planach ówczesnego prezesa British Rail, doktora Richarda Beechinga. W ramach projektu restrukturyzacji kolei ma on zamiar zamknąć ponad 2000 stacji (plan ten, tzw. Beeching Axe, jest autentycznym wydarzeniem z historii brytyjskiej kolei). Jedną z zagrożonych stacji jest właśnie ta w Hatley.

Bohaterowie i obsada | edytuj kod

Oficjalnie jest zatrudniony na stacji jako zastępca kierownika i jednocześnie bagażowy, ale w praktyce zajmuje się wszystkim, co tylko jest potrzebne do jej funkcjonowania. Kuleje i mówi z silnym, północnoangielskim akcentem (np. nie wymawia głoski „h” w nazwie własnej stacji, co denerwuje pana Parkina). Jest szaleńczo zakochany w swej młodszej od siebie żonie, May, o którą jest również niezwykle zazdrosny. Często staje się nieformalnym przywódcą pracowników w ich stosunkach z przełożonymi.

Przybywa na stację w pierwszym odcinku serialu, aby objąć wakujące od trzech miesięcy stanowisko jej kierownika (station master). Podobnie jak inni bohaterowie, pochodzi z niższych klas społecznych, lecz za sprawą wielu lat przepracowanych na stacjach pełnych bankierów i profesorów jako pasażerów, nabrał dobrych manier i starannej angielszczyzny. Hatley jest pierwszą kierowaną przez niego stacją, zawsze marzył o objęciu takiego stanowiska. Bardzo chce, aby stacja była wzorem dla innych w okolicy, co ma mu zaskarbić uznanie przełożonych. Jego wyniosły styl bycia i wysokie wymagania sprawiają, że nie jest lubiany wśród podległego sobie personelu. W młodości przeżył szalony romans z May, którego owocem (jak sądzi) była córka Gloria. Teraz marzy o tym, aby znów móc być z dawną ukochaną. Stara się zachować to wszystko w tajemnicy przed jej mężem.

Pracuje na stacji jako bileterka. Jest niezbyt inteligentną plotkarą, uwielbia wtykać nos w nie swoje sprawy, zwłaszcza w życie May i obu interesujących się nią mężczyzn (Jacka i Cecila). W czasie II wojny światowej była krótko żoną amerykańskiego żołnierza, który potem zginął. Ma z tego związku syna Wilfreda. Flirtuje z konduktorem Percym, który jednak w gruncie rzeczy woli młodziutką Amy.

Żona Jacka i dawna miłość Cecila, której ten wciąż nie może zapomnieć. Prowadzi na stacji bar. Jest rozdarta między oboma mężczyznami. Z jednej strony wciąż bardzo żywe są w niej wspomnienia młodzieńczego romansu z przystojnym Cecilem, który ostatecznie ją jednak porzucił. Z drugiej strony bardzo ceni sobie uczciwość i oddanie starszego od niej Jacka, z którym przeżyła już wiele lat w małżeństwie i wychowała z nim córkę. Denerwuje ją jedynie chorobliwa zazdrość męża.

Jest wdową po maszyniście, dzięki czemu posiada mieszkanie w pracowniczym domu koło stacji oraz otrzymuje skromną rentę od kolei. To typ nudzącej się nieco starszej pani, która chętnie wykonuje dla pracowników stacji różne drobne prace, niekiedy nawet za darmo, i chętnie włącza się we wszelkie rozgrywające się na stacji wydarzenia.

Harry pracuje jako główny zawiadowca stacji, steruje semaforami regulującymi ruch pociągów na przebiegającym przez nią odcinku linii. Na pozór jest nieco zniedołężniałym już starszym panem, ale w rzeczywistości to człowiek-instytucja. Oprócz swoich podstawowych obowiązków (których szczerze nie cierpi), „na boku” prowadzi też mały zakład fryzjerski, punkt napraw wszelakiego sprzętu, uprawę warzyw, hodowlę zwierząt, a nawet punkt zakładów bukmacherskich. Ta dodatkowa działalność nie podoba się Parkinowi, więc Harry, chcąc go udobruchać, zawsze zwraca się do niego w sposób pełen bardzo nieszczerego uniżenia.

Są maszynistami pracującymi na linii, przy której leży stacyjka Hatley. Arnold to kolejarz starej daty, któremu przydzielono do przyuczenia niezbyt pojętnego Ralpha. Nauka jazdy parowozem nie idzie młodzianowi najlepiej.

Syn Ethel z jej przelotnego związku z amerykańskim żołnierzem. Na stacji pracuje jako pomocnik bagażowego, w praktyce będąc pracownikiem typu „przynieś, podaj, pozamiataj”. Wilfred jest skrajnie mało inteligentny, do tego usiłuje grać na gitarze elektrycznej, co przyprawia o ból głowy sąsiadów i zarazem współpracowników.

Córka May i Jacka, przynajmniej oficjalnie, gdyż May podejrzewa (o czym nie wie ani Jack, ani sama dziewczyna), iż jej ojcem jest Cecil. Uczy się jeszcze, a w wolnych chwilach pomaga matce w barze na stacji. Nosi zawsze bardzo krótkie sukienki, za co strofują ją obaj jej ojcowie.

Bezpośredni zwierzchnik kierownika stacji, pracuje w biurze okręgowym kolei. Cecil bardzo obawia się jego wizyt, obaj nie darzą się zresztą sympatią. Choć pozornie surowy, Pan Orkindale doskonale wie o różnych drobnych grzeszkach pracowników stacji i przymyka na nie oko, pozostając z bagażowym czy zawiadowcą w znacznie lepszych relacjach niż z kierownikiem stacji.

Odcinki | edytuj kod

Pilot | edytuj kod

Seria 1 | edytuj kod

Seria 2 | edytuj kod

Produkcja | edytuj kod

Zdjęcia do serialu były realizowane na Severn Valley Railway, autentycznej linii kolejowej w zachodniej Anglii, zamkniętej w latach 60., a potem otwartej ponownie jako linia turystyczna. Tytułową stację „zagrała” położona na tej linii stacja we wsi Upper Arley w hrabstwie Worcestershire (zdjęcie stacji widoczne jest w infoboksie na górze tego artykułu). Do zdjęć wykorzystano lokomotywę parową typu British Rail Standard Class 2 2-6-0

David Croft i Richard Spendlove pełnili rolę scenarzystów wiodących serialu, byli też autorami jego ogólnej koncepcji, natomiast (co jest dość nietypowe dla seriali Crofta) przy kilku odcinkach pozostawili napisanie ich scenariusza innym autorom. Byli nimi John Chapman, John Stevenson, Paul Minett i Brian Leveson.

Piosenka tytułowa | edytuj kod

Głównym motywem muzycznym serialu jest piosenka Oh, Doctor Beeching!, stanowiąca zmodyfikowaną wersję starego przeboju z przedwojennego, brytyjskiego teatru muzycznego Oh! Mr Porter. Dopisano do niej nowe słowa, nawiązujące do fabuły serialu, które podczas napisów końcowych wykonują Su Pollard oraz chór. Przy napisach początkowych utwór występuje w wersji instrumentalnej.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Stacyjka Hatley" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy