Stan (średniowiecze)


Stan (średniowiecze) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stan, stacja (gościtwa – na zachodnim Pomorzu) – w średniowieczu obowiązek utrzymania przejeżdżającego władcy, jego świty, dostojników i niższych urzędników, stanowiący powinność prawa książęcego.

W dobrach kościelnych ograniczony przywilejem łęczyckim 1180, następnie przez rozwój immunitetu, zanikł XIIIXIV w.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Stan (średniowiecze)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy