Stanisław Łazarski


Stanisław Łazarski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Łazarski (ur. 30 listopada 1849 w Jeleśni, zm. 18 listopada 1938 w Witkowicach) – adwokat, poseł do Sejmu Krajowego Galicji.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Był synem Józefa i Weroniki ze Suvadów, bratem Józefa (1854-1924), lekarza, profesora farmakologii i rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego i Mieczysława (1852-1930).

Uzyskał tytuł doktora praw. Został adwokatem. W okresie zaboru austriackiego w ramach autonomii galicyjskiej pełnił mandat posła do Sejmu Krajowego Galicji VIII kadencji (1901-1907) (okręg Biała, w 1906 roku z powodu nieporozumień z gminą m. Biała złożył mandat[1], w jego miejsce obrano Rudolfa Lukasa), IX kadencji (1908-1913) (okręg Biała, w 1912 objął mandat po zmarłym ks. Stanisławie Stojałowskim) i X kadencji (1913-1914) (okręg Biała). W 1907 uzyskał mandat posła do austriackiej Rady Państwa kadencji XI (1907–1911), kandydując ze stronnictwa postępowych demokratów w okręgu Biała-Żywiec-Wadowice[2].

W 1908 był obrońcą w procesie Wandy Krahelskiej. Prezes rady powiatu bialskiego.

Został pochowany w Bielsku-Białej.

Odznaczenia i wyróżnienia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Telegramy "Kuriera Lwowskiego". Biała Kurier Lwowski 1906 nr 3 s. 6
  2. Nowowybrani posłowie. „Nowości Illustrowane”. Nr 24, s. 16, 15 czerwca 1907. 
  3. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 17.

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Stanisław Łazarski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy