Stanisław Łobaczewski


Stanisław Łobaczewski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Jędrzej Łobaczewski[1] (ur. ok. 1865, zm. ?) – polski właściciel ziemski, prawnik, adwokat, działacz społeczny.

Życiorys | edytuj kod

Pochodził z rodu Łobaczewskich używających przydomku „Wnuczek”[2]. Urodził się w Posadzie Górnej[3] jako syn Erazma i Heleny z Rittelschildów[4][5]. Jego rodzeństwem byli: bracia Zygmunt (1869-) i Wawrzyniec (1875-1940) – obaj pułkownicy kawalerii Wojska Polskiego oraz siostra Maria Celestyna Helena.

Kształcił się w C. K. Gimnazjum w Przemyślu, które ukończył w 1884[3][6][7][8][9]. Ukończył studia uzyskując tytuł naukowa doktora praw[3]. W 1894 był dep. adwokackim w Sanoku[3].

Przejął po ojcu majątek[10] i został właścicielem Zagórza[11]. W 1905 Stanisław Łobaczewski posiadał we wsi obszar 531,7 ha[12] i pozostawał właścicielem w kolejnych latach. Na jego własności była wydobywana ropa naftowa[13]. W 1905 przekazał 1000 koron na rzecz Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, a rodzina Łobaczewskich odstąpiła grunt w Zagórzu celem budowy miejscowej sokolni[14]. Właścicielem ziemskim w Zagórzu został także jego brat Zygmunt[1], który w 1911 jako właściciel tabularny wraz z wspólnikami posiadał 525 ha[15]. W 1909 obaj bracia był uprawnieni do wyboru posła na Sejm Krajowy Galicji[1].

Działał we władzach Powiatowego Towarzystwa Zaliczkowego w Sanoku, w 1904 pełnił funkcję sekretarza (prezesem był Włodzimierz Truskolaski)[16], a 31 maja 1904 został ponownie członkiem komisji rewizyjnej[17]. 23 listopada 1905 został wybrany członkiem zarządu i zastępcą przewodniczącego (Jana Potockiego) zarządu powiatowego w Sanoku Towarzystwa „Kółek Rolniczych” z siedzibą we Lwowie[18] i pełnił funkcje w kolejnych latach[19][20]. W 1934 wygłaszał felietony w Polskim Radiu Warszawa w ramach transmisji ze Lwowa: O muzyce prymitywnej u ludów egzotycznych jako transmisja ze Lwowa[21] oraz Świat dziecka w muzyce[22].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Wykaz posiadaczy dóbr tabularnych, uprawnionych do wyboru posła na Sejm krajowy w ciele wyborczym większych posiadłości okręgu wyborczego sanockiego. „Gazeta Lwowska”, s. 9, Nr 100 z 4 maja 1909. 
  2. Zagadnienia i odpowiedzi. „Rocznik Polskiego Towarzystwa Heraldycznego we Lwowie”. 8, s. 215, 1926-1927. Polskie Towarzystwo Heraldyczne we Lwowie. 
  3. a b c d Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum w Przemyślu za rok szkolny 1894. Przemyśl: 1894, s. 143.
  4. Kronika. „Gazeta Sanocka”. Nr 71, s. 3-4, 7 maja 1905. 
  5. Druga Sokolnia w ziemi sanockiej. „Gazeta Sanocka”. Nr 118, s. 3, 1 kwietnia 1906. 
  6. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum w Przemyślu za rok szkolny 1878. Przemyśl: 1878, s. 58.
  7. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum w Przemyślu za rok szkolny 1881. Przemyśl: 1881, s. 74.
  8. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum w Przemyślu za rok szkolny 1882. Przemyśl: 1882, s. 51.
  9. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum w Przemyślu za rok szkolny 1884. Przemyśl: 1884, s. 69.
  10. Zagórz (pol.). truskolascy.info. [dostęp 2013-07-27].
  11. Historia. zagorz.pl. [dostęp 2016-10-29].
  12. Alojzy Zielecki, Życie gospodarcze, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995. s. 405.
  13. Kronika. Wybuch ropy. „Gazeta Sanocka”. Nr 78, s. 4, 25 czerwca 1905. 
  14. Druga Sokolnia w Ziemi Sanockiej. „Gazeta Sanocka”, s. 1, Nr 118 z 1 kwietnia 1906. 
  15. Skorowidz powiatu sanockiego wydany na podstawie dat zebranych w roku 1911. Sanok: 1911, s. 24.
  16. Ogłoszenie. „Gazeta Lwowska”, s. 11, Nr 115 z 20 maja 1904. 
  17. Powiatowe Tow. Zaliczkowe. „Gazeta Sanocka”. 23, s. 2, 5 czerwca 1904. 
  18. Zgromadzenie powiatowej Kółek Rolniczych w Sanoku. „Przewodnik Kółek Rolniczych”, s. 462, Nr 24 z 1905. 
  19. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1907. Lwów: 1907, s. 878.
  20. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1908. Lwów: 1908, s. 878.
  21. Radio. „Orędownik”, s. 9, Nr 84 z 14 kwietnia 1934. 
  22. Radio. „Orędownik”, s. 7, Nr 112 z 19 maja 1934. 
Na podstawie artykułu: "Stanisław Łobaczewski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy