Stanisław Antos


Stanisław Antos w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Stanisława Antosa na Wojskowych Powązkach

Stanisław Antos (ur. 24 kwietnia 1922 w Szczurowej, zm. 3 lipca 1992 w Warszawie) – generał dywizji Wojska Polskiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Przed wojną skończył 3 klasy gimnazjum w Brzesku. Podczas okupacji pracował w spółdzielni mleczarskiej (z przerwą 1 XI 1942–1 VII 1943, gdy był wcielony do niemieckiej służby budowlanej „Baudienst”). Od kwietnia 1945 elew Oficerskiej Szkoły Broni Pancernych w Modlinie. Po ukończeniu szkoły służył w artylerii. Członek PPR, a następnie PZPR. Po ukończeniu Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR w Moskwie zajmował kolejne stanowiska dowódcze i sztabowe. W 1957 podpułkownik i szef sztabu 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej, potem dowódca pułku piechoty. Później w l. 1962–1964 – dowódca 5 Saskiej Dywizji Pancernej. Generał brygady z 1964 r. W latach 1964–1968 – dowódca 12 Dywizji Zmechanizowanej w Szczecinie[1]. W latach 1968–1971 szef sztabu i zastępca dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego. Jedna z czołowych postaci wydarzeń grudnia 1970 w Gdańsku i w Gdyni, gdzie pod nieobecność dowódcy okręgu dowodził jednostkami POW, działającymi przeciw robotnikom na Wybrzeżu.

Od 1971 I zastępca Głównego Inspektora Szkolenia MON (gen. Eugeniusza Molczyka). W l. 1973–1978 – zastępca przewodniczącego Komitetu Redakcyjnego „Przeglądu Wojsk Lądowych”. Generał dywizji z 1973 r. Nominację wręczył mu w Belwederze I sekretarz KC PZPR Edward Gierek. W l. 1978–1986 – zastępca szefa sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw-Stron Układu Warszawskiego w Moskwie. Po powrocie do kraju główny specjalista w Sztabie Generalnym WP. W 1986 roku pożegnany przez ministra obrony narodowej gen. armii Floriana Siwickiego w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej i przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (IIB- rząd 10, grób 6)[2].

Odznaczenia | edytuj kod

Życie prywatne | edytuj kod

Pierwsza żona Irena z d. Demiańczuk i ich dzieci, synowie:

  • Janusz Antos (1952–1987) marynarz, oficer nawigator marynarki handlowej, zaginął w Zatoce Perskiej
  • Włodzimierz Antos (1956–1994) literat, dziennikarz, jedna z czołowych postaci środowiska gejowskiego w Polsce.

Druga żona Rosjanka Antonina, córka Małgorzata.

Przypisy | edytuj kod

  1. Faszcza 2015 ↓, s. 176.
  2. Miejsce pochówku. [dostęp 2016-07-14].

Bibliografia | edytuj kod

  • Dariusz Faszcza: 12 Szczecińska Dywizja Zmechanizowana. 70 lat służby na Pomorzu Zachodnim (1945–2015). Warszawa: Wojskowe Centrum Edukacji Obywatelskiej, 2015. ISBN 978-83-63755-75-1.
  • H.P. Kosk Generalicja polska, t – 1, wyd. Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 1998.
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom I: A–H, Toruń 2010, s. 81–84.
Na podstawie artykułu: "Stanisław Antos" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy