Stanisław Dąbrowski (1947–2014)


Stanisław Dąbrowski (1947–2014) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Stanisława Dąbrowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Stanisław Zbigniew Dąbrowski (ur. 12 kwietnia 1947 w Sokołowie Podlaskim[1], zm. 9 stycznia 2014 w Warszawie[2]) – polski prawnik, sędzia Sądu Najwyższego orzekający w Izbie Cywilnej, przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa, w latach 2010–2014 pierwszy prezes Sądu Najwyższego i przewodniczący Trybunału Stanu, poseł na Sejm X kadencji.

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w rodzinie sędziego i nauczycielki. Ukończył liceum ogólnokształcące w rodzinnym mieście, a następnie w 1970 studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1974 był sędzią kolejnych szczebli, rozpoczynając pracę w Sądzie Rejonowym w Węgrowie. Od 1980 do 1990 orzekał w Sądzie Wojewódzkim w Siedlcach. W 1980 wstąpił do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”, pełnił funkcję przewodniczącego Międzyzakładowej Komisji „S” dla okręgu Sądu Wojewódzkiego w Siedlcach, był również członkiem Krajowej Komisji Koordynacyjnej Pracowników Wymiaru Sprawiedliwości.

Był współzałożycielem Klubu Inteligencji Katolickiej w Siedlcach, a także jego pierwszym prezesem (1981–1985). W latach 1989–1991 sprawował mandat posła na Sejm kontraktowy, wybranego z ramienia Komitetu Obywatelskiego z okręgu garwolińskiego[1]. W 1990 zaczął orzekać w Izbie Cywilnej Sądu Najwyższego. W 2004 został powołany na stanowisko wiceprzewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa, a od 27 marca 2006 do 22 marca 2010 był jej przewodniczącym[3]. 14 października 2010 powołany przez prezydenta Bronisława Komorowskiego na pierwszego prezesa Sądu Najwyższego[4].

Zmarł 9 stycznia 2014 w trakcie kadencji[5]. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 16 stycznia 2014, został pochowany na wojskowych Powązkach[6].

W 1978 został odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi[7]. Pośmiertnie w 2014 odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[8] oraz Medalem „Zasłużony dla Wymiaru Sprawiedliwości – Bene Merentibus Iustitiae”[9][10]. W 2016 pośmiernie odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności[11].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Strona sejmowa posła X kadencji. [dostęp 2013-10-08].
  2. Sędzia Stanisław Dąbrowski (1947–2014). Krajowa Rada Sądownictwa. [dostęp 2016-08-18].
  3. Informacje na stronie KRS. [dostęp 2013-10-08].
  4. Prezydent powołał Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego. prezydent.pl, 14 października 2010. [dostęp 2013-10-08].
  5. Zmarł Stanisław Dąbrowski, pierwszy prezes Sądu Najwyższego. wp.pl, 9 stycznia 2014. [dostęp 2014-01-09].
  6. Pogrzeb Stanisława Dąbrowskiego. interia.pl, 16 stycznia 2014. [dostęp 2014-01-16].
  7. Profil na stronie Biblioteki Sejmowej. [dostęp 2013-10-08].
  8. Order Odrodzenia Polski dla Stanisława Dąbrowskiego. prezydent.pl, 16 stycznia 2014. [dostęp 2014-01-16].
  9. Uchwała Nr 1/2014 Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 14 stycznia 2014 r.. krs.pl, styczeń 2014. [dostęp 2018-03-23].
  10. Wręczenie medalu „Zasłużony dla Wymiaru Sprawiedliwości – Bene Merentibus Iustitiae”. krs.pl, marzec 2014. [dostęp 2018-03-23].
  11. M.P. z 2017 r. poz. 143

Bibliografia | edytuj kod

  • Stanisław Dąbrowski, [w:] Nasi w Sejmie i w Senacie. Posłowie i senatorowie wybrani z listy Solidarności, Volumen, Warszawa 1990, s. 37.
  • Stanisław Dąbrowski, [w:] Sejm i Senat Rzeczypospolitej Polskiej 1989–1991, Warszawa 1991, s. 103.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Stanisław Dąbrowski (1947–2014)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy