Stanisław Dziwisz


Stanisław Dziwisz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Stanisław Dziwisz podczas procesji zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Kalwarii Zebrzydowskiej (2007) Kardynał Dziwisz na uroczystościach pogrzebowych pary prezydenckiej Lecha i Marii Kaczyńskich (2010)

Stanisław Jan Dziwisz[1] (ur. 27 kwietnia 1939 w Rabie Wyżnej) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor teologii, sekretarz i kapelan arcybiskupa metropolity krakowskiego Karola Wojtyły w latach 1966–1978, osobisty sekretarz papieża Jana Pawła II w latach 1978–2005, arcybiskup metropolita krakowski w latach 2005–2016, kardynał prezbiter od 2006, od 2016 arcybiskup senior archidiecezji krakowskiej. Kawaler Orderu Orła Białego.

Spis treści

Życiorys

Młodość i wykształcenie

Urodził się 27 kwietnia 1939 w Rabie Wyżnej. W 1957 ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Seweryna Goszczyńskiego w Nowym Targu[2].

W latach 1957–1963 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej[2]. Święcenia diakonatu otrzymał 25 marca 1963 przez posługę Karola Wojtyły, biskupa pomocniczego krakowskiego, który również 23 czerwca 1963 udzielił mu w katedrze na Wawelu święceń prezbiteratu[3][4].

W latach 1965–1967 odbył studia specjalistyczne w zakresie liturgiki na Wydziale Teologicznym w Krakowie, uwieńczone uzyskaniem licencjatu. Następnie rozpoczął studia doktoranckie na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Doktorat z teologii uzyskał w 1981 na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie na podstawie dysertacji Kult św. Stanisława Biskupa w Krakowie do Soboru Trydenckiego[5][2].

Prezbiter

W latach 1963–1965 pracował jako wikariusz w parafii Przemienienia Pańskiego w Makowie Podhalańskim[4][6] u boku proboszcza Franciszka Dźwigońskiego[7].

W 1966 został kapelanem i sekretarzem arcybiskupa metropolity krakowskiego Karola Wojtyły. Jednocześnie był wykładowcą liturgiki w Wyższym Instytucie Katechetycznym w Krakowie oraz redaktorem „Notificationes a Curia Metropolitana Cracoviensi”, urzędowego pisma kurii krakowskiej. W strukturach archidiecezjalnych pełnił funkcje członka: Komisji Liturgicznej (której był sekretarzem), Komitetu Roku Świętego 1974–1975 oraz rady kapłańskiej[2]. Uczestniczył w odbywającym się w latach 1972–1979 Duszpasterskim Synodzie Archidiecezji Krakowskiej, pracując w Komisji Głównej, Komisji ds. Kultu Bożego i Komisji Uświęcania Czasu, a także zespole redakcyjnym Ceremoniału diecezjalnego i Podręcznika parafialnego[8].

Pozostał sekretarzem Karola Wojtyły, gdy ten 16 października 1978 został wybrany na papieża i przyjął imiona Jan Paweł II[2]. Był przy Janie Pawle II 13 maja 1981 w czasie zamachu na placu św. Piotra dokonanego przez Mehmeta Alego Ağcę, a podejmowane przez niego szybkie decyzje przyczyniły się do uratowania życia papieża[9]. W 1987 został wiceprzewodniczącym Rady Administracyjnej Fundacji Jana Pawła II[2].

W 1985 został mianowany przez papieża Jana Pawła II prałatem Jego Świątobliwości[4], a w 1996 protonotariuszem apostolskim numerowanym, co uprawniało go do stwierdzania autentyczności papieskiego podpisu. W 1995 otrzymał godność kanonika lwowskiej kapituły katedralnej, a w 1997 krakowskiej kapituły metropolitalnej[2].

Biskup

7 lutego 1998 Jan Paweł II prekonizował go biskupem tytularnym San Leone i mianował prefektem pomocniczym Domu Papieskiego[10][2]. Święcenia biskupie otrzymał 19 marca 1998 w Bazylice św. Piotra w Rzymie. Udzielił mu ich osobiście Jan Paweł II z towarzyszeniem kardynała Angela Sodano, sekretarza stanu Stolicy Apostolskiej, i kardynała Franciszka Macharskiego, arcybiskupa metropolity krakowskiego[11][3]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Sursum corda” (W górę serca). 29 września 2003 został wyniesiony do godności arcybiskupa[12][13]. Po śmierci papieża Jana Pawła II decyzją jego następcy Benedykta XVI pozostał na urzędzie prefekta pomocniczego Domu Papieskiego[9].

3 czerwca 2005 Benedykt XVI prekonizował go arcybiskupem metropolitą krakowskim[14][2]. Paliusz metropolitalny otrzymał 29 czerwca 2005 w Bazylice św. Piotra w Rzymie[15]. Natomiast 27 sierpnia 2005 odbył ingres do katedry na Wawelu i kanonicznie objął swój urząd[16]. Jako arcybiskup metropolita krakowski objął urząd wielkiego kanclerza Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. Przyczynił się do podniesienia uczelni do godności Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie[17]. Był inicjatorem budowy Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”, a także zorganizowania w Krakowie 31. Światowych Dni Młodzieży. Gościł w Krakowie dwóch papieży: Benedykta XVI i Franciszka[18]. W kwietniu 2014 w związku z ukończeniem 75 lat zgodnie z przepisami prawa kanonicznego oddał się do dyspozycji papieża[19], jednakże Franciszek zlecił mu dalsze sprawowanie urzędu arcybiskupa krakowskiego[20]. Rezygnacja została przyjęta 8 grudnia 2016[21][22], jednocześnie do 28 stycznia 2017, kiedy to jego następca, dotychczasowy arcybiskup metropolita łódzki Marek Jędraszewski kanonicznie objął urząd, pełnił zleconą mu przez papieża funkcję administratora apostolskiego archidiecezji[23][24].

22 lutego 2006 Benedykt XVI wyniósł go do godności kardynalskiej[25][26]. Kreowany kardynałem prezbiterem został na konsystorzu 24 marca 2006[27][28][3]. Ingres kardynalski do katedry na Wawelu odbył 1 kwietnia 2006[29], natomiast 24 października 2006 objął swój kościół tytularny w Rzymie – bazylikę Najświętszej Maryi Panny Wszystkich Ludzi[30][3]. Decyzjami papieża Benedykta XVI został członkiem czterech dykasterii Kurii Rzymskiej: 6 maja 2006 Kongregacji Wychowania Katolickiego oraz Papieskiej Rady ds. Środków Społecznego Przekazu[31][32], 24 kwietnia 2008 Papieskiej Rady ds. Świeckich[33][34], a 5 stycznia 2011 Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia[35][36]. W 2013 wziął udział w konklawe, na którym papieżem został wybrany Franciszek[37][38]. 27 kwietnia 2019 w związku z ukończeniem 80 lat utracił prawo udziału w konklawe[39].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski 14 marca 2007 został wybrany na członka Rady Stałej[40]. W związku z zatwierdzeniem przez Stolicę Apostolską nowego statutu KEP 7 września 2009 został członkiem Rady Stałej z urzędu jako kardynał sprawujący jednocześnie urząd biskupa diecezjalnego[41]. Objął również funkcję przewodniczącego Komisji Duchowieństwa i Zespołu ds. Wizyty Ojca Świętego w Polsce w 2016 roku[42]. Dokonał konsekracji biskupów pomocniczych krakowskich: Grzegorza Rysia (2011) i Damiana Muskusa (2011) oraz biskupów bielsko-żywieckich: diecezjalnego – Romana Pindla (2014) i pomocniczego – Piotra Gregera (2011)[3]. Ponadto był współkonsekratorem podczas święceń dziesięciu biskupów[3].

W 2007 „Głos Wielkopolski” i „La Stampa” zarzuciły mu niepowiadamianie Jana Pawła II o skandalach seksualnych w Kościele katolickim[43][44][45]. W kwietniu 2010 udzielił zgody na pochowanie na Wawelu zmarłej w katastrofie smoleńskiej pary prezydenckiej Lecha i Marii Kaczyńskich, co spotkało się z krytyką i protestami[46][47].

Jan Paweł II uczynił go wykonawcą swojego testamentu[2]. Autor książki Świadectwo (2007), opisującej wspomnienia dotyczące życia i pracy Jana Pawła II, na podstawie której w 2008 został wyprodukowany film pod tym samym tytułem.

W 2009 wszedł w skład Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa[48].

Odznaczenia, tytuły, wyróżnienia, upamiętnienie

Kardynał Dziwisz w zakrystii bazyliki mniejszej w Tuchowie przed udzieleniem święceń kapłańskich redemptorystom (2018)

Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2017 prezydent RP Andrzej Duda „w uznaniu znamienitych zasług dla Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczególności dla życia publicznego i społecznego, za budowanie pozytywnego wizerunku Polski na świecie oraz za osiągnięcia w dziele pojednania między ludźmi” odznaczył go Orderem Orła Białego[1]. Wcześniej postanowieniem prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego z 10 października 2003 „w uznaniu wybitnych zasług w rozwijaniu współpracy między Rzecząpospolitą Polską a Stolicą Apostolską” został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[49]. Otrzymał również: Order Bernardo O’Higginsa (1993, Chile)[50], Order Wyzwoliciela San Martina (1998, Argentyna)[5], Krzyż Wielki Orderu Izabeli Katolickiej (1999, Hiszpania)[51], Krzyż Wielki Orderu Zasługi Republiki Włoskiej (2000, Włochy)[52], Krzyż Wielki Orderu Zasługi (2008, Portugalia)[53], Wielką Złotą Odznakę Honorową na Wstędze za Zasługi dla Republiki Austrii (2009, Austria)[54], Krzyż Wielki Narodowego Orderu Zasługi (2010, Kolumbia)[55] i Krzyż Wielki Orderu Zasługi (2016, Węgry)[56]. W 2019 został udekorowany Medalem 100-lecia Odzyskania Niepodległości[57].

Nadano mu honorowe obywatelstwo: Zakopanego (1998)[58], Wadowic (2001)[59], Nowego Targu (2006)[60], gminy Pelplin (2006)[61], Krosna (2007)[62], Mszany Dolnej (2007)[63], gminy Opoczno (2007)[64], Starego Sącza (2007)[65], Lidzbarka Warmińskiego (2008)[66], Krakowa (2009)[67], Międzyrzeca Podlaskiego (2010)[68], Wieliczki (2016)[69], Libiąża (2019)[70] oraz argentyńskiego Buenos Aires (2009)[71]. Został wyróżniony medalem „Za Szczególne Zasługi dla Rabiańskiej Gminy” (2002)[72], Odznaką Honorową za Zasługi dla Województwa Kujawsko-Pomorskiego (2009)[73] i Złotym Medalem Honorowym za Zasługi dla Województwa Małopolskiego (2012)[74]. Federacja Regionalnych Związków Gmin i Powiatów RP uhonorowała go tytułem Człowieka Roku 2006[75], zaś Stowarzyszenie Gmin i Powiatów Małopolski tytułem Małopolanina Roku 2006[76].

Tytuły doktora honoris causa przyznały mu: Katolicki Uniwersytet Lubelski (2001)[77], Akademia Pedagogiczna w Krakowie (2006)[78], katolicki uniwersytet Abat Oliba CEU w Barcelonie (2007)[79], Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie (2008)[80], Papieski Uniwersytet Katolicki w Buenos Aires (2009)[81], Stołeczny Uniwersytet America w Bogocie (2010)[5][55], Uniwersytet Bukareszteński (2011)[82], Uniwersytet del Salento w Lecce (2011)[83], Uniwersytet Tirański (2013)[84] i Uniwersytet Preszowski (2014)[85]. W 1996 został odznaczony medalem Bene merenti Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie[5].

Ponadto został uhonorowany Medalem Świętego Brata Alberta (2000)[86][2], Złotym Hipolitem i godnością Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej (2005)[87], Orderem Wielkiego Krzyża, Honoru i Dewocji Zakonu Maltańskiego (2006)[88], Złotym Krzyżem Pielgrzyma (2006)[89], międzyreligijną Nagrodą im. Kardynała Augustyna Bea Ligi Przeciw Zniesławianiu (2010)[90], Nagrodą im. Włodzimierza Pietrzaka Katolickiego Stowarzyszenia „Civitas Christiana” (2015)[91] oraz nagrodą im. Sándora Petőfiego (2017)[92]. Redakcja „Tygodnika Solidarność” przyznała mu tytuł Człowieka Roku 2005[93]. W plebiscycie Wiktory 2008 Akademia Telewizyjna wyróżniła go nagrodą Superwiktor Specjalny[94]. W 2003 został honorowym kibicem rzymskiego S.S. Lazio[2].

Za życia wystawiono mu dwa pomniki, na których został przedstawiony w towarzystwie Jana Pawła II – w Zakopanem na Krzeptówkach oraz w Rabie Wyżnej[95][96]. Jego wizerunek widnieje także na płaskorzeźbie przy Ołtarzu Trzech Tysiącleci, znajdującego się na terenie klasztoru paulinów w Krakowie[97].

Publikacje książkowe

  • Kult św. Stanisława biskupa w Krakowie do Soboru Trydenckiego, Kraków 1981, Rzym 1984
  • Dotknąłem tej tajemnicy, Lublin 2001
  • Miłością mocni, Wydawnictwo św. Stanisława, Kraków 2006
  • Więcej sportu, Rafael, Kraków 2006
  • Pielgrzym miłości, Wydawnictwo św. Stanisława, Kraków 2006
  • Świadectwo, TBA, Warszawa 2007
  • Bo wezwał Cię Chrystus, Rafael, Kraków 2008
  • Ale dali szkołę, Wydawnictwo Biały Kruk, Kraków 2011
  • U boku Świętego. Rozmowa z Gian Franco Svidercoschim, Wydawnictwo św. Stanisława, Kraków 2014
  • Polsko, uwierz w swoją wielkość, Wydawnictwo Biały Kruk, Kraków 2015
  • Pielgrzymka odwagi i nadziei. Franciszek w Polsce z młodzieżą świata, Wydawnictwo Biały Kruk, Kraków 2016

Przypisy

  1. a b M.P. z 2017 r. poz. 333. [dostęp 2019-04-27].
  2. a b c d e f g h i j k l Abp Stanisław Dziwisz metropolitą krakowskim. ekai.pl (arch.), 2005-06-03. [dostęp 2018-02-22].
  3. a b c d e f Stanisław Dziwisz (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2020-01-26].
  4. a b c C. Ryszka. „Nigdy nie opuścił Krakowa”. „Niedziela”. nr 36/2005. ISSN 0208-872X. [dostęp 2013-03-17]. 
  5. a b c d Nota biograficzna Stanisława Dziwisza na stronie archidiecezji krakowskiej. diecezja.pl (arch.). [dostęp 2019-02-22].
  6. Wikariusze w parafii. parafiamakowska.pl. [dostęp 2017-12-19].
  7. G. Starzak: Kościół potrzebuje świętych kapłanów. dziennikpolski24.pl, 2013-03-28. [dostęp 2017-12-19].
  8. Abp Stanisław Dziwisz – nowy metropolita krakowski (biogram). ekai.pl (arch.), 2005-06-03. [dostęp 2018-02-22].
  9. a b P. Bieliński: Abp Stanisław Dziwisz – Cyrenejczyk nie z przymusu (sylwetka). ekai.pl (arch.), 2005-08-27. [dostęp 2018-02-22].
  10. Nomina del Prefetto Aggiunto della Casa Pontificia (wł.). press.catholica.va (arch.), 1998-02-07. [dostęp 2014-05-03].
  11. A. Boniecki: Don Stanislao. tygodnik.onet.pl, 2009-04-21. s. 3. [dostęp 2013-03-17].
  12. Conferimento della dignità arcivescovile (wł.). press.vatican.va, 2003-09-29. [dostęp 2014-05-03].
  13. Bp Stanisław Dziwisz mianowany arcybiskupem. ekai.pl (arch.), 2003-09-29. [dostęp 2018-02-22].
  14. Rinuncia dell’Arcivescovo Metropolita di Cracovia (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.vatican.va, 2006-06-03. [dostęp 2014-05-03].
  15. Uroczystości świętych Piotra i Pawła w Rzymie. ekai.pl (arch.), 2005-06-29. [dostęp 2018-02-22].
  16. Abp Dziwisz objął rządy w archidiecezji krakowskiej. ekai.pl (arch.), 2005-08-27. [dostęp 2013-08-22].
  17. Historia Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. upjp2.edu.pl. [dostęp 2015-02-02].
  18. Nota biograficzna Stanisława Dziwisza na stronie archidiecezji krakowskiej. diecezja.pl. [dostęp 2019-04-28].
  19. Kard. Dziwisz złożył rezygnację. ekai.pl (arch.), 2014-05-02. [dostęp 2018-02-22].
  20. D. Cicha: Kto zostanie metropolitą po kardynale Dziwiszu?. gazetakrakowska.pl, 2016-08-26. [dostęp 2016-08-27].
  21. Rinuncia dell’Arcivescovo Metropolita di Kraków (Polonia) e nomina del successore. press.vatican.va, 2016-12-08. [dostęp 2016-12-08].
  22. Kraków: Przyjęcie rezygnacji kard. Stanisława Dziwisza. Abp Marek Jędraszewski – metropolitą krakowskim. episkopat.pl, 2016-12-08. [dostęp 2016-12-09].
  23. Abp Marek Jędraszewski nowym metropolitą krakowskim. diecezja.pl (arch.). [dostęp 2019-02-22].
  24. B. Gancarz: „Najwspanialsza pośród gwiazd” w rękach abp. Marka Jędraszewskiego. krakow.gosc.pl, 2017-01-28. [dostęp 2017-01-28].
  25. Annuncio di Concistoro per la creazione di nuovi Cardinali (wł.). press.vatican.va, 2006-02-22. [dostęp 2014-05-03].
  26. Abp Dziwisz nowym kardynałem. ekai.pl (arch.), 2006-02-22. [dostęp 2018-02-22].
  27. Concistoro ordinario pubblico per la creazione di quindici nuovi Cardinali (continuazione) (wł.). press.vatican.va, 2006-03-24. [dostęp 2014-05-03].
  28. Pierwszy konsystorz Benedykta XVI. ekai.pl (arch.), 2006-03-24. [dostęp 2018-02-22].
  29. M. Bochenek: Kardynalski ingres. radiomaryja.pl, 2006-04-03. [dostęp 2013-03-17].
  30. Kard. Dziwisz obejmie jutro swój kościół tytularny w Rzymie. ekai.pl (arch.), 2006-10-23. [dostęp 2018-02-22].
  31. Nomina di Cardinali Membri dei Dicasteri della Curia Romana (wł.). press.vatican.va, 2006-05-06. [dostęp 2014-05-03].
  32. Kard. Dziwisz członkiem dwóch watykańskich dykasterii. ekai.pl (arch.), 2006-05-06. [dostęp 2018-02-22].
  33. Nomine nel Pontificio Consiglio Per i Laici (wł.). press.vatican.va, 2008-04-24. [dostęp 2014-05-03].
  34. Troje Polaków weszło do Papieskiej Rady ds. Świeckich. ekai.pl (arch.), 2008-04-24. [dostęp 2018-02-22].
  35. Nomina di Membri e di Consultori del Pontificio Consiglio per gli Operatori Sanitari (wł.). press.vatican.va, 2011-01-05. [dostęp 2014-05-03].
  36. Polacy członkami Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia. ekai.pl (arch.), 2011-01-05. [dostęp 2018-02-22].
  37. Elenco dei cardinali che entrano in conclave secondo il loro rispettivo ordine e precedenza (vescovi, presbiteri, diaconi) (wł.). press.vatican.va, 2013-03-12. [dostęp 2014-05-03].
  38. Kardynałowie będą szli w procesji. ekai.pl (arch.), 2013-03-12. [dostęp 2018-02-22].
  39. Nota biograficzna Stanisława Dziwisza w słowniku biograficznym kardynałów Salvadora Mirandy (ang.). webdept.fiu.edu. [dostęp 2019-04-27].
  40. Kard. Stanisław Dziwisz członkiem Rady Stałej KEP (popr.). ekai.pl (arch.), 2007-03-14. [dostęp 2018-02-22].
  41. Biskupi Jędraszewski i Polak weszli do Rady Stałej KEP. ekai.pl (arch.), 2009-10-07. [dostęp 2018-02-22].
  42. Stanisław Dziwisz na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2016-08-15].
  43. K.M. Kaźmierczak: Milczenie kardynała Dziwisza. wiadomosci24.pl (za „Głos Wielkopolski”), 2007-01-26. [dostęp 2010-08-31].
  44. G. Galeazzi: Preti pedofili, il segreto di Stanislao (wł.). lastampa.it (arch.), 2007-02-22. [dostęp 2010-05-08].
  45. „Dziwisz ukrywał skandale seksualne”. interia.pl (arch.), 2007-02-22. [dostęp 2017-02-27].
  46. Kardynał Dziwisz o pochówku na Wawelu: Wysłuchałem pragnienia rodziny. gazeta.pl (arch.), 2010-04-16. [dostęp 2017-07-29].
  47. „Nie na Wawel! Powązki!” „Ręce precz od kardynała!”. tvn24.pl, 2010-04-14. [dostęp 2010-11-22].
  48. A. Agaciak: Nominowano 65 nowych członków Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa. gazetakrakowska.pl, 2009-09-14. [dostęp 2013-03-17].
  49. M.P. z 2004 r. nr 6, poz. 110. [dostęp 2017-04-07].
  50. Laudacja na cześć Stanisława Dziwisza wygłoszona podczas wręczenia tytułu doktora honoris causa Akademii Pedagogicznej w Krakowie. up.krakow.pl. [dostęp 2015-09-30].
  51. Akt nadania orderów przez króla Jana Karola (hiszp.). boe.es, 1999-02-13. [dostęp 2013-03-17].
  52. Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it, 2000-03-06. [dostęp 2010-08-31].
  53. Chancelaria das Ordens Honoríficas Portuguesas (port.). dre.pt, 2009-02-26. [dostęp 2010-09-12].
  54. Aufstellung aller durch den Bundespräsidenten verliehenen Ehrenzeichen für Verdienste um die Republik Österreich (niem.). parlament.gv.at. [dostęp 2012-08-21].
  55. a b Kard. Dziwisz z wizytą na Kubie. ekai.pl (arch.), 2010-02-23. [dostęp 2018-02-22].
  56. Kardynał Dziwisz z orderem od Viktora Orbana. fakty.interia.pl, 2016-01-24. [dostęp 2016-01-24].
  57. J. Tyrka, J. Adamik: Medal Stulecia Odzyskania Niepodległości dla kard. Stanisława Dziwisza. diecezja.pl, 2019-05-29. [dostęp 2019-06-08].
  58. A. Karpiel: Spotkanie trzech Honorowych Obywateli Zakopanego. watra.pl, 2006-05-03. [dostęp 2014-08-09].
  59. Abp Dziwisz honorowym obywatelem Wadowic. ekai.pl (arch.), 2005-11-21. [dostęp 2018-02-22].
  60. Uchwała Nr 24/XXXVII/06 Rady Miasta Nowego Targu. nowytarg.pl, 2006-03-29. [dostęp 2013-03-17].
  61. Metropolita Krakowski Ksiądz Kardynał Stanisław Dziwisz. pelplin.pl. [dostęp 2019-08-01].
  62. Uchwała Nr X/185/07 Rady Miasta Krosna. bip.umkrosno.pl, 2007-06-09. [dostęp 2016-05-01].
  63. Uchwała Nr X/57/2007 Rady Miasta w Mszanie Dolnej. bip.malopolska.pl, 2007-05-21. [dostęp 2014-12-08].
  64. Kardynał Dziwisz Honorowym Obywatelem Gminy Opoczno. opoczno.pl, 2007-10-11. [dostęp 2013-03-17].
  65. Uchwała Nr VIII/89/07 Rady Miejskiej w Starym Sączu. bip.stary.sacz.pl, 2007-04-26. [dostęp 2014-08-09].
  66. Uchwała Nr XXIV/182/08 Rady Miejskiej w Lidzbarku Warmińskim. lidzbarkw-um.bip-wm.pl, 2008-07-30. [dostęp 2014-12-08].
  67. Uchwała Nr LXV/832/09 Rady Miasta Krakowa. bip.krakow.pl, 2009-03-04. [dostęp 2013-03-17].
  68. Uchwała Nr LIII/442/10 Rady Miasta Międzyrzec Podlaski. ummiedzyrzecpodlaski.bip.lublin.pl, 2010-07-20. [dostęp 2018-06-21].
  69. Uchwała Nr XXVII/324/2016 Rady Miejskiej w Wieliczce. bip.malopolska.pl, 2016-11-10. [dostęp 2018-02-22].
  70. Uchwała Nr VI/44/2019 Rady Miejskiej w Libiążu. bip.malopolska.pl, 2019-04-04. [dostęp 2019-10-06].
  71. kard. Dziwisz honorowym obywatelem Buenos Aires. ekai.pl (arch.), 2009-11-16. [dostęp 2018-02-22].
  72. Raba Wyżna: medale dla Papieża i bp. Dziwisza. ekai.pl (arch.), 2002-04-09. [dostęp 2018-02-22].
  73. Uchwała Nr XXXIV/796/09 Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego. kujawsko-pomorskie.pl (arch.), 2009-05-25. [dostęp 2016-12-27].
  74. Święto Małopolski 2012. malopolska.pl, 2012-06-06. [dostęp 2017-06-18].
  75. Uchwała. federacja.krakow.pl (arch.). [dostęp 2016-07-05].
  76. Tytuły Małopolan Roku 2006 wręczone. nowamalopolska.pl (arch.), 2007-02-18. [dostęp 2018-06-21].
  77. Doktor Honoris Causa KUL Stanisław Kardynał Dziwisz. kul.pl. [dostęp 2013-03-17].
  78. Doktorzy honoris causa. wsp.krakow.pl (arch.). [dostęp 2019-02-22].
  79. Kard. Dziwisz doktorem h.c. uniwersytetu w Barcelonie. ekai.pl (arch.), 2007-11-17. [dostęp 2018-02-22].
  80. Doktorzy Honoris Causa UWM. bip.uwm.edu.pl. [dostęp 2013-03-17].
  81. Kard. Dziwisz doktorem honoris causa Papieskiego Uniwersytetu Katolickiego w Buenos Aires. ekai.pl (arch.), 2009-11-19. [dostęp 2018-02-22].
  82. Kard. Dziwisz doktorem honoris causa Uniwersytetu w Bukareszcie. ekai.pl (arch.), 2011-05-19. [dostęp 2018-02-22].
  83. Kardynał Dziwisz doktorem honoris causa. ekai.pl (arch.), 2011-11-16. [dostęp 2018-02-22].
  84. Kard. Dziwisz doktorem honoris causa. ekai.pl (arch.), 2013-04-26. [dostęp 2018-02-22].
  85. Słowackie honory dla kard. Dziwisza. krakow.gosc.pl, 2014-11-12. [dostęp 2015-01-20].
  86. Komunikat Kapituły Medalu św. Brata Alberta. albert.krakow.pl. [dostęp 2013-03-17].
  87. Sylwetka Stanisława Dziwisza na stronie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. thc.org.pl. [dostęp 2013-05-26].
  88. Kard. Dziwisz odznaczony najwyższym Orderem Zakonu Maltańskiego. ekai.pl (arch.), 2007-05-14. [dostęp 2018-02-22].
  89. J. Kraj: Reportaż: Kard. Dziwisz w Ziemi Świętej. franciszkanie.pl (arch.), 2006-11-21. [dostęp 2020-01-26].
  90. Kard. Dziwisz nagrodzony za dialog katolicko-żydowski. ekai.pl (arch.), 2010-05-27. [dostęp 2018-02-22].
  91. Kard. Stanisław Dziwisz i Caritas Polska laureatami nagrody im. Wł. Pietrzaka. ekai.pl (arch.), 2015-06-06. [dostęp 2018-02-22].
  92. Kard. Stanisław Dziwisz laureatem węgierskiej nagrody im. Sándora Petőfiego. ekai.pl, 2017-12-04. [dostęp 2017-12-10].
  93. K. Śliwa. Rozproszyć mrok. „Tygodnik Solidarność”. nr 10 (911) 10 marca 2006. ISSN 0208-8045. [dostęp 2014-10-13]. 
  94. Superwiktor, kardynał Stanisław Dziwisz. wp.pl, 2009-04-24. [dostęp 2018-02-22].
  95. C. Ryszka. Pomnik ojca i syna na Krzeptówkach. „Niedziela”. nr 37/2004. ISSN 0208-872X. [dostęp 2013-03-17]. 
  96. Odsłonięto pomnik Jana Pawła II w Rabie Wyżnej. malopolskie.pl, 2008-05-05. [dostęp 2013-03-17].
  97. Ołtarz Trzech Tysiącleci. skalka.paulini.pl. [dostęp 2014-07-28].

Linki zewnętrzne

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Stanisław Dziwisz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy