Stanisław Koziej


Stanisław Koziej w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Stanisław Koziej przemawiający podczas 37. posiedzenia Senatu RP (2013)

Stanisław Marian Koziej (ur. 8 lipca 1943 w Glinniku) – polski wojskowy, nauczyciel akademicki i urzędnik państwowy. Generał brygady Wojska Polskiego w stanie spoczynku, profesor nauk wojskowych.

W latach 2005–2006 wiceminister obrony narodowej, w latach 2010–2015 szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

W latach 1962–1965 był podchorążym Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych im. Tadeusza Kościuszki we Wrocławiu, a w latach 1970–1973 słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego. Ukończył także specjalistyczne kursy m.in. w Instytucie Wyższych Studiów Obrony Narodowej w Paryżu oraz Akademii Obrony NATO. Obronił doktorat i habilitację, a w 1990 otrzymał tytuł profesora nauk wojskowych.

Był długoletnim pracownikiem naukowym Akademii Sztabu Generalnego i następnie Akademii Obrony Narodowej. Pełnił m.in. funkcje zastępcy kierownika i kierownika katedry oraz dziekana wydziału. Objął także stanowiska profesora zwyczajnego na Wydziale Strategiczno-Obronnym AON oraz dyrektora Instytutu Bezpieczeństwa Krajowego w Wyższej Szkole Zarządzania Personelem w Warszawie.

W okresie PRL był członkiem PZPR[1]. Od kwietnia 1993 do stycznia 1994 był dyrektorem Departamentu Systemu Obronnego Biura Bezpieczeństwa Narodowego. 11 listopada 1993 prezydent Lech Wałęsa awansował go na generała brygady.

W latach 1994–2001 był dyrektorem Departamentu Systemu Obronnego w Ministerstwie Obrony Narodowej. Od 1996 do 1997 pełnił funkcję szefa polskiej misji w Komisji Nadzorczej Państw Neutralnych w Korei. Następnie przez rok był zastępcą Szefa Misji OBWE w Gruzji. W latach 1999–2001 reprezentował Polskę w Grupie Wysokiego Szczebla NATO ds. Polityki i Strategii Nuklearnej. W 2002 przeniesiony został w stan spoczynku.

W wyborach parlamentarnych w 2005 bez powodzenia kandydował do Senatu z ramienia Platformy Obywatelskiej (zajął 8. miejsce spośród 20 kandydatów w okręgu)[2]. 7 listopada 2005 powołano go na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej. 26 lipca 2006 podał się do dymisji, obowiązki wiceministra przestał pełnić 10 sierpnia 2006. Stał się jednym z autorów polskiej doktryny obronnej lat 90., głównym autorem Planu obrony Rzeczypospolitej Polskiej, Strategii obronności Rzeczypospolitej Polskiej oraz Polityczno-Strategicznej Dyrektywy Obronnej, a także autorem kilkuset publikacji z dziedziny nauk wojskowych.

13 kwietnia 2010 wykonujący obowiązki prezydenta RP marszałek Sejmu Bronisław Komorowski powołał Stanisława Kozieja na urząd szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego, nieobsadzony po śmierci Aleksandra Szczygły[3]. 20 maja 2010 został powołany w skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego[4]. 5 sierpnia 2015 został odwołany z dniem 6 sierpnia 2015 ze stanowiska szefa BBN[5]. W 2018 zasiadł w radzie Fundacji Instytut Bronisława Komorowskiego[6], następnie został członkiem rady programowej tej fundacji[7].

Odznaczenia | edytuj kod

Wybrane publikacje | edytuj kod

  • Bezpieczeństwo narodowe i obronność Rzeczypospolitej Polskiej, 1996
  • Kierowanie obroną narodową Rzeczypospolitej Polskiej, 1996
  • Między piekłem a rajem. Szare bezpieczeństwo na progu XXI wieku, 2006
  • Podstawowe założenia obronności Rzeczypospolitej Polskiej (współautor), 1996
  • Polska doktryna obronna i jej modyfikacja w obliczu integracji z NATO, 1996
  • Rajdy bojowe, 1987
  • Rola ministra i Ministerstwa Obrony Narodowej w kierowaniu obronnością państwa (współautor), 1996
  • Teoria sztuki wojennej, 1993
  • Teren i taktyka (współautor), 1980
  • Współczesne problemy bezpieczeństwa międzynarodowego i narodowego (studium analityczne), 2003
  • Zarządzanie strategiczne bezpieczeństwem. Teoria, praktyka, dydaktyka (współautor), 2006

Przypisy | edytuj kod

  1. Szef BBN po sowieckim kursie. naszdziennik.pl, 12–13 lutego 2011. [dostęp 13 lutego 2010].
  2. Serwis PKW – Wybory 2005. [dostęp 20 sierpnia 2011].
  3. Komorowski powołał Kozieja. rp.pl, 13 kwietnia 2010. [dostęp 13 kwietnia 2010].
  4. Bronisław Komorowski powołał skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego. gazeta.pl, 20 maja 2010. [dostęp 23 maja 2010].
  5. Prezydent odwołał szefa BBN. bbn.gov.pl, 6 sierpnia 2015. [dostęp 7 sierpnia 2015].
  6. O nas. bronislawkomorowski.org. [dostęp 5 sierpnia 2018].
  7. O nas. bronislawkomorowski.org. [dostęp 23 stycznia 2019].
  8. M.P. z 2015 r. poz. 964 – pkt 4.
  9. M.P. z 2001 r. nr 43, poz. 688 – pkt 16.
  10. Ppor. Stanisław Koziej (zdjęcie). koziej.pl. [dostęp 6 grudnia 2013].
  11. Medal „Labor Omnia Vincit” dla szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego gen. prof. dr hab. Stanisława Kozieja. thc.org.pl, 5 października 2011. [dostęp 16 czerwca 2014].
  12. Delegacja stowarzyszenia „Peacekeeperów” w BBN. bbn.gov.pl, 12 grudnia 2011. [dostęp 26 października 2013].
  13. Delegacja rezerwistów i weteranów w BBN. bbn.gov.pl, 17 stycznia 2013. [dostęp 28 lutego 2013].
  14. Szef BBN uhonorowany przez Związek Oficerów Rezerwy RP. bbn.gov.pl, 23 stycznia 2014. [dostęp 16 czerwca 2014].
  15. Arsberetning 2012. Det kongelige hoff. (norw.). kongehuset.no, marzec 2013. s. 44–45. [dostęp 5 grudnia 2013].
  16. Ar Viestura ordeni apbalvoto personu registrs apbalvošanas seciba, sakot no 2004. gada oktobra (łot.). president.lv. s. 10. [dostęp 11 grudnia 2014].
  17. Minister Stanisław Koziej Komandorem Orderu Legii Honorowej. bbn.gov.pl, 18 czerwca 2013. [dostęp 11 grudnia 2014].
  18. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 11 grudnia 2014].
  19. Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it. [dostęp 2015-09-26].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Stanisław Koziej" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy