Stanisław Lubodziecki


Stanisław Lubodziecki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Lubodziecki, także Stanisław Libkind-Lubodziecki (ur. 24 stycznia 1879 w Warszawie, zm. 23 czerwca 1975 w Londynie) – pułkownik Wojska Polskiego. Prezydent RP na Uchodźstwie August Zaleski mianował go generałem brygady ze starszeństwem z 19 marca 1963 roku[1][2].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Był oficerem rezerwy rosyjskiego sądownictwa wojskowego. 26 sierpnia 1919 jako kandydat nauk prawnych został upoważniony przez Polski Komitet Narodowy na Syberię i Rosję w charakterze pełnomocnika do opieki nad Polakami w Jokohama i okręgu[3].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów sądowych. Od 1922 roku pełnił służbę na stanowisku szefa Wydziału Ustawodawczego Departamentu Sprawiedliwości Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Z dniem 15 sierpnia 1923 roku został przeniesiony do Najwyższego Sądu Wojskowego na stanowisko podprokuratora[4]. 4 stycznia 1927 roku Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go sędzią Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie[5][6]. Z dniem 31 lipca 1931 roku został przeniesiony w stan spoczynku[7]. 1 listopada 1931 został mianowany notariuszem w Kowlu w okręgu Sądu Okręgowego w Łucku[8].

Był członkiem Związku Sybiraków, do 1939 działał w komitecie redakcyjnym organu prasowego tej organizacji, czasopisma „Sybirak”[9].

Po wybuchu II wojny światowej 1939 i agresji ZSRR na Polskę został aresztowany przez Sowietów. Był przetrzymywany w obozie putywlskim a następnie przeniesiony do Kozielska. Jego wspomnienia z tego czasu zostały opublikowane w książce pt. Katyń. Relacje, wspomnienia, publicystyka, którą wydał Andrzej Leszek Szcześniak[10].

Prezydent RP August Zaleski mianował go generałem brygady ze starszeństwem z 19 marca 1963 roku[1][2].

14 lutego 1955 został mianowany członkiem Głównej Komisji Skarbu Narodowego[11]. W okresie od 15 kwietnia 1957 roku sprawował urząd ministra sprawiedliwości w kolejnych Rządach RP na Uchodźstwie[12]. Został powołany do składu emigracyjnej Kapituły Orderu Odrodzenia Polski[13]. 23 lutego 1965 został powołany na urząd ministra skarbu w trzecim rządzie Antoniego Pająka[14]. 11 kwietnia 1970 roku Prezydent RP August Zaleski zwolnił go z urzędu ministra sprawiedliwości[15].

Publikacje | edytuj kod

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 122 według autorów, Stanisław Lubodziecki został mianowany przez Augusta Zaleskiego generałem brygady ze starszeństwem z 19 marca 1945 roku.
  2. a b Dembiński 1969 ↓, s. 1 wg autora mianowanie Stanisława Lubodzieckiego na generała brygady zostało ogłoszone w Dzienniku Personalnym nr 10 z 1963 roku. W tym samym dzienniku ogłoszono mianowanie na stopień generała brygady: Jerzego Grobickiego (wg Kryska-Karskiego i Żurakowskiego awans z 19 marca 1965 roku), Edwarda Perkowicza (wg Kryska-Karskiego i Żurakowskiego awans z 19 marca 1963 roku), Romana Szymańskiego (wg Kryska-Karskiego i Żurakowskiego awans z 19 marca 1963 roku).
  3. Stanisław Lubodziecki. Placówka Polskiego Komitetu Narodowego na Syberię i Rosję w Jokohamie (wspomnienia). „Sybirak”. 3 (19), s. 56, lipiec 1939. 
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 59 z 11 września 1923 roku, s. 558.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 22 stycznia 1927 roku, s. 9, 12.
  6. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 691.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 17 z 19 grudnia 1930 roku, s. 365.
  8. Ruch służbowy. Notarjusze. „Ruch Służbowy. Dodatek do Dziennika Urzędowego Ministerstwa Sprawiedliwości”. Nr 19, s. 160, 20 lipca 1931. 
  9. Tymczasowa lista poległych i zmarłych żołnierzy W. P. na Syberii. „Sybirak”. 3 (19), s. 80, lipiec 1939. 
  10. Stanisław Lubodziecki: Kozielsk. W: Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Relacje, wspomnienia, publicystyka. Warszawa: Alfa, 1989, s. 23-27. ISBN 83-7001-296-5.
  11. Powołanie członków Głównej Komisji Skarbu Narodowego. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 4, Nr 2 z 12 lipca 1968. 
  12. Dziennik Ustaw RP Nr 3 z 30 kwietnia 1957 r.
  13. Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 10 kwietnia 1961r. o powołaniu kapituły Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 11, Nr 3 z 21 kwietnia 1961. 
  14. Powołanie ministra. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 4, Nr 1 z 19 marca 1965. 
  15. Zwolnienie ministra. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 3, Nr 1 z 14 kwietnia 1970. 
  16. 3 maja 1966 „za wybitne zasługi położone dla Rzeczypospolitej w długoletniej służbie państwowej” Dz.U.R.P. z 1966 r. Nr 5. s. 21.
  17. Odznaczenia P. Prezydenta za zasługi na polu organizacji obrony przeciwlotniczej. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 185 z 18 sierpnia 1938. 
  18. Odznaczenia. „Sybirak”. 3 (19), s. 76, lipiec 1939. 
  19. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 284.
  20. Decyzja Naczelnika Państwa z 7 czerwca 1921 r.; Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1804 z 12 lipca 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1210)

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Stanisław Lubodziecki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy