Stanisław Miłaszewski


Stanisław Miłaszewski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Miłaszewski (ur. 28 kwietnia 1886 w Warszawie, zm. 10 sierpnia 1944 tamże) – polski dramatopisarz, publicysta, poeta i tłumacz, senator II RP, urzędnik Wydziału Teatru w Ministerstwie Sztuki i Kultury w 1919 roku[1].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Studiował filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim i Uniwersytecie Lwowskim. Był referentem teatralnym Ministerstwa Kultury i Sztuki. Był delegatem na zjazd Związku Zawodowego Literatów Polskich 4 lutego 1922 w Warszawie[2]. W latach 1923–1924 pełnił funkcję kierownika literackiego Warszawskich Teatrów Miejskich, a w 1924–1926 w Teatrze Narodowym. Jego żoną była pisarka Wanda Miłaszewska. Wspierał tworzenie Miejskiej Szkoły Dramatycznej. W 1935 nagrodzony Złotym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii Nauk. Podczas okupacji hitlerowskiej działał w konspiracyjnym życiu literackim i artystycznym pod pseudonimem „Narcyz Kwiatek”.

Zginął wraz z żoną pod gruzami walącego się domu podczas powstania warszawskiego. Oboje zostali pochowani na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A25-13-15)[3].

Publikacje | edytuj kod

Niektóre tłumaczenia | edytuj kod

  • „Don Juan Tenorio” Zorilli
  • „Pieśń o Polsce” Claudela
  • „Maria Stuart” Schillera


Przypisy | edytuj kod

  1. Dariusz Marciniec, Ministerstwo Sztuki i Kultury Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1918-1922, w: Rocznik Łódzki, T. 63 (2015), s. 95.
  2. Wiadomości bieżące. Z miasta. O byt literatów. „Kurjer Warszawski”, s. 4, Nr 39 z 8 lutego 1922. 
  3. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Stanisław Miłaszewski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy