Stanisław Niezabitowski (polityk)


Stanisław Niezabitowski (polityk) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Jakub Niezabitowski herbu Lubicz (ur. 25 listopada 1860 w Uhercach Niezabitowskich, zm. w 1941 gdzieś w Kazachstanie) – polityk galicyjski, poseł do Sejmu Krajowego Galicji VII, VIII, IX i X kadencji, w latach 1914-1918 jego ostatni marszałek.

Był synem Włodzimierza i Kazimiery z Badenich. Studiował prawo na Uniwersytecie Lwowskim. Po studiach zajął się rodzinnym majątkiem. Był właścicielem Uherców, Koropuży i Butynów. W 1895 był zastępcą prezesa Wydziału Powiatowego w Żółkwi, należał do Okręgowej Rady Szkolnej w Gródku Jagiellońskim Do Sejmu Krajowego wszedł jako poseł z I kurii, okręgu Samborskiego. W Sejmie należał do ugrupowania konserwatystów związał się z grupa Podolaków. Pracował w komisjach budżetowej i prawnej. W 1909 działał w Powiatowej Kasie Oszczędności w Gródku, w 1911 był zastępcą prezesa Wydziału Okręgowego Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego w Gródku oraz działał w prezydium Towarzystwa Galicyjskiej Kasy Oszczędności. W 1912 był członkiem Rady Nadzorczej Galicyjskiego Banku Krajowego we Lwowie, w latach 1918-1922 był jego prezesem. Po śmierci ojca zarządzał funduszem dla niezamożnej młodzieży ustanowionym przez babkę Ludwikę z Ostaszewskich. W 1913 po wyborach do Sejmu Krajowego na X kadencję wszedł w jego skład jako poseł IV kurii okręgu Gródek, 15 maja 1914 na mocy zarządzenia cesarskiego został marszałkiem Sejmu Krajowego. Po wybuchu I wojny wraz z Wydziałem Krajowym ewakuował się do Wiednia. Poświecił się tam działalności charytatywnej, uzyskał obietnicę odszkodowań dla Galicji za zniszczenia wojenne oraz założył Galicyjski Wojenny Zakład Kredytowy. W 1915 wrócił do Lwowa. Członek dożywotni Izby Panów austriackiej Rady Państwa (od 30 maja 1917 do 28 października 1918)[1]. 20 czerwca 1920 złożył dymisję na ręce Tymczasowego Wydziału Samorządowego wycofując się tym samym z działalności publicznej.

W okresie międzywojennym mieszkał we Lwowie lub w Uhercach. W kwietniu 1940 aresztowany przez władze radzieckie wraz z żoną Anną z Kwileckich został wywieziony do Kazachstanu gdzie zmarł bezpotomnie w 1941, żona zmarła w 1942 w Teheranie.

Przypisy | edytuj kod

  1. Józef Buszko, Polacy w parlamencie wiedeńskim – 1848-1918, Warszawa 1996, s. 432.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Stanisław Niezabitowski (polityk)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy