Stanisław Polinkiewicz


Stanisław Polinkiewicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Michał Polinkiewicz (ur. 28 września 1895 we Lwowie, zm. 29 kwietnia 1974 w Londynie) – podpułkownik Wojska Polskiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 28 września 1895 we Lwowie[1]. Po zakończeniu I wojny światowej, jako były oficer c. i k. armii, został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony do stopnia podporucznika[2]. U kresu wojny w listopadzie 1918 uczestniczył w obronie Lwowa w 1918 w trakcie wojny polsko-ukraińskiej[1]. Został awansowany na stopień porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[3], a następnie na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924[4]. W początku lat 20. został przydzielony z 61 pułku piechoty z Bydgoszczy do Powiatowej Komendy Uzupełnień Bydgoszcz na stanowisko oficera instrukcyjnego. W kwietniu 1924 przydzielony został do macierzystego 61 pp[5][6][7][8]. W latach 30. był przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza[9]. W 1934 był dowódcą kompanii karabinów maszynowych batalionu KOP „Troki”[10]. Według stanu z marca 1939 był adiutantem III batalionu 26 pułku piechoty we Lwowie[11].

Po wybuchu II wojny światowej walczył w obronie Lwowa jako dowódca batalionu Ośrodka Zapasowego 5 Dywizji Piechoty[12], następnie został aresztowany przez sowietów i był więziony w łagrach[1]. Na mocy układu Sikorski-Majski z 30 lipca 1941 odzyskał wolność, po czym został oficerem Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. W stopniu kapitana pełnił stanowisko dowódcy I batalionu 18 pułku piechoty, istniejącego na przełomie 1941/1942[13].

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii[1]. Do końca życia pozostawał w stopniu podpułkownika[1]. Zmarł 29 kwietnia 1974 w Londynie[1]. Został pochowany na tamtejszym Cmentarzu North Sheen[1].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 26, s. 100, Czerwiec 1974. Koło Lwowian w Londynie. 
  2. Nazwisko podano jako „Polnikiewicz”.Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922, s. 90.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 425.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 368.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 35 z 8 kwietnia 1924 roku, s. 192.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 299, 1461.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 270.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 75, 206.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 51, 906.
  10. Obsada oficerska bg „Troki” ↓, s. 52.
  11. Rocznik Oficerski 1939 ↓, s. 578–579 i 674.
  12. Wojciech Włodarkiewicz Lwów 1939, wyd. Bellona, Warszawa 2003, s. 79
  13. Kryska-Karski i Barański 1973 ↓, s. 60-61.
  14. Komunikat o nadaniu Złotego Krzyża Zasługi. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 3, s. 8, 24 kwietnia 1969. 

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Stanisław Polinkiewicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy