Stanisław Stadnicki (kasztelan przemyski)


Stanisław Stadnicki (kasztelan przemyski) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Stadnicki herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. ok. 1582 w Trokach, zm. w 1610) – marszałek Trybunału Głównego Koronnego w 1608 roku[1], kasztelan przemyski, poseł na sejmy.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Był posłem na sejm w latach 1590, 1592, 1593, 1595, 1596, 1597, 1606 i 1609, reprezentując województwo ruskie.

4 lipca 1606 roku dostał od króla Zygmunta III Wazy nominację na stanowisko kasztelana przemyskiego, w nagrodę za to, że Stadnicki opowiedział się za królem w czasie rokoszu Zebrzydowskiego (Stanisław Diabeł Stadnicki opowiedział się po stronie rokoszu).

Jego życie było wypełnione procesami sądowymi, zajazdami i wojnami z sąsiadem Janem Tomaszem Drohojowskim.

Życie rodzinne | edytuj kod

Był wnukiem Andrzeja Stadnickiego, kasztelana sanockiego, synem Stanisława Stadnickiego, kasztelana sądeckiego i Barbary Korytkówny, córki Jana Korytki, stolnika lwowskiego. Miał brata Adama Aleksandra, wojewodę bełskiego.

Był dwukrotnie żonaty. Ze związku z Jadwigą Fredro nie miał dzieci. Z małżeństwa z Heleną Leśnowolską miał syna Jana Adama. Helena Stadnicka po śmierci męża wyszła za Mikołaja Kiszkę, kasztelana trockiego.

Uwagi | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Herbarz polski, t. I, Lipsk 1839-1846, s. 379.
Na podstawie artykułu: "Stanisław Stadnicki (kasztelan przemyski)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy