Stanisław Steczkowski (oficer)


Stanisław Steczkowski (oficer) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Wiktor Steczkowski ps. „Zagończyk” (ur. 19 grudnia 1897 w Stawiskach, zm. 16 lipca 1980 w Warszawie) – pułkownik Armii Krajowej, dowódca 4. Rejonu Obwodu Śródmieście w Warszawie. Uczestnik powstania warszawskiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Syn Jana i Walentyny z domu Góreckiej. W listopadzie 1918 brał udział w rozbrajaniu Niemców w Stawiskach, w ramach POW[1]. Podporucznik ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[2]. Początkowo w 21 pułku piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920.

W latach 20. i 30. XX wieku służył w 6 pułku strzelców podhalańskich w Samborze. Porucznik ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1921 roku w korpusie oficerów piechoty[3][4][5]. W 1934 ukończył Wydział Konsularny Szkoły Nauk Politycznych w Warszawie. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 75. lokatą w korpusie oficerów piechoty[6]. Następnie od 1938 oficer w 57 pułku piechoty wielkopolskiej na stanowisku komendanta powiatowego Przysposobienia Wojskowego Szamotuły[7]. W kampanii wrześniowej 1939 roku, w stopniu kapitana, dowodził Szamotulskim Batalionem Obrony Narodowej. Brał udział w bitwie nad Bzurą.

W 1940 wstąpił do Polskiej Organizacji Zbrojnej, gdzie dowodził Obwodem Warszawa-Śródmieście. Po scaleniu POZ z Armią Krajową w 1942 powołano go w stopniu majora, na komendanta 4. Rejonu Obwodu Śródmieście. Funkcję tę pełnił również w trakcie Powstania Warszawskiego[8]. Dowodził m.in. oddziałami śródmiejskimi, które przeprowadziły wspomagające uderzenie na pl. Żelaznej Bramy podczas nieudanej próby przebicia do Śródmieścia, podjętej przez obrońców Starówki (30/31 sierpnia). 20 września 1944 powołany na zastępcę dowódcy 15 pułku piechoty AK „Wilków”. Od 2 października awansowany na stopień podpułkownika.

Po kapitulacji powstania przebywał w obozach Lamsdorf, a następnie Oflagu II C Woldenberg. Do 1949 pracował w wojsku na terenie Szczecina, a następnie zamieszkał w Warszawie, gdzie pracował w Radzie Pamięci Walk i Męczeństwa.

Rodzina | edytuj kod

Jego brat ppor. Franciszek Steczkowski „Groźny” również walczył w powstaniu warszawskim w szeregach batalionu Chrobry I i został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari[9]. Pozostali bracia: kpt. inż. Władysław Steczkowski – „Biały Orzeł” (dowódca oddziału AK w Stawiskach, odznaczony orderem Virtuti Militari) oraz Paweł Steczkowski „Długi” byli żołnierzami Armii Krajowej. Jego dwaj synowie (w wieku 21 i 17 lat) zginęli w powstaniu warszawskim[1].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b płk. Stanisław Steczkowski. Stawiski.pl. [dostęp 22 kwietnia 2010].
  2. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 514.
  3. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 106, 256.
  4. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 92, 620.
  5. Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 98.
  6. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 48.
  7. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 678.
  8. Stanisław Steczkowski, "Zagończyk". W: Powstańcze Biogramy [on-line]. Muzeum Powstania Warszawskiego. [dostęp 2015-07-24].
  9. a b Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego, Tom IV. Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona, 1997, s. 128.
  10. a b c d e f Marek Getter: Stanisław Wiktor Steczkowski. W: iPSB (biogram pochodzi z XLIII tomu Polskiego Słownika Biograficznego opublikowanego w latach 2004-2005) [on-line]. Instytut Historii PAN, Narodowy Instytut Audiowizualny. [dostęp 2015-07-24].
  11. M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 94.
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 92.
  13. Lista Polaków, którym nadano tytuł Sprawiedliwy wśród Narodów Świata. yadvashem.org. [dostęp 2015-07-2015].

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Stanisław Steczkowski (oficer)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy