Stanisław Walczak


Stanisław Walczak w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Walczak (ur. 9 kwietnia 1913 w Wadowie – ob. osiedle Krakowa, zm. 11 lipca 2002) – polski profesor nauk prawnych i polityk, minister sprawiedliwości w latach 1965–1971.

Życiorys | edytuj kod

Syn Józefa i Marii. W 1938 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, w 1949 uzyskał stopień doktora prawa na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1965 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1976 profesora zwyczajnego nauk prawnych.

W czasie okupacji należał do Gwardii Ludowej i Armii Ludowej. W 1945 wiceprezydent Wałbrzycha, od 1946 do 1947 przewodniczący delegatury Komisji Specjalnej do Walki z Nadużyciami i Szkodnictwem Gospodarczym we Wrocławiu, następnie do 1950 przewodniczący delegatury ministra oświaty ds. młodzieży we Wrocławiu. Pracownik naukowy Uniwersytetu Wrocławskiego (1948–1964), następnie profesor Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1965–1971 przewodniczący Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce.

Od 1942 należał do Polskiej Partii Robotniczej, później do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1949 oraz od 1956 do 1957 był członkiem egzekutywy Komitetu Wojewódzkiego PZPR we Wrocławiu, a od listopada 1956 do marca 1957 także jego sekretarzem. Od listopada 1968 do grudnia 1971 zastępca członka Komitetu Centralnego PZPR.

W 1957 został podsekretarzem stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, a następnie – od 25 czerwca 1965 do 26 października 1971 – był ministrem sprawiedliwości w czwartym rządzie Józefa Cyrankiewicza oraz rządzie Józefa Cyrankiewicza i Piotra Jaroszewicza.

Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, kwatera B15, rząd 7[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. Wyszukiwarka grobów w Warszawie. [dostęp 2017-11-26].

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Stanisław Walczak" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy