Stanisław Zwojszczyk


Stanisław Zwojszczyk w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Zwojszczyk (ur. 16 września 1894 w Tomaszowie Mazowieckim, zm. w kwietniu 1940 w Katyniu) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Stanisław Zwojszczyk urodził się w rodzinie Aleksandra i Marii z Rudnych. Absolwent szkoły podstawowej i gimnazjum rosyjskiego w Końskich. Od 1909 w drużynie harcerskiej, która następnie w 1913 przemianowano na drużynę "Sokoła". Od 1914 w Legionach Polskich. Do kryzysu przysięgowego walczył w 1 pułku piechoty, następnie w 2 i 5 pułku piechoty Legionów. Internowany w Szczypiornie. Od 28 marca 1918 w POW. Od 1918 w Wojsku Polskim. Przydzielony do 28 pp, brał udział w rozbrajaniu Niemców i w walkach pod Cieszynem, w Małopolsce Wschodniej i pod Gródkiem Jagiellońskim, gdzie został ranny. Po wyjściu ze szpitala przydzielony do 1 pp Leg. z którym odbył kampanię wojny 1920 r. 1 grudnia 1912 awansowany do stopnia podporucznika.

Po ukończeniu Szkoły Podchorążych w Bydgoszczy wrócił do 1 pp Leg., służył w pułku jako dowódca plutonu i kompanii do 1929. Następnie skierowany jako instruktor do Korpusu Kadetów nr 3.

23 marca 1932 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko oficera materiałowego Batalionu KOP „Ostróg”[1]. 16 listopada 1932 roku został przeniesiony do Batalionu KOP „Dederkały” na stanowisko komendanta powiatowego Przysposobienia Wojskowego i Wychowania Fizycznego. 9 maja 1935 roku został przeniesiony do Batalionu KOP „Kleck”. W listopadzie 1936 roku, po ukończeniu kursu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie objął dowództwo kompanii odwodowej.

W kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził Batalionem KOP „Kleck”. Dostał się do niewoli sowieckiej, został zamordowany Katyniu. Figuruje na liście wywózkowej LW 022/3 z 9.4.1940 r., poz. 6.

Minister Obrony Narodowej decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie do stopnia majora[2]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".

Awanse | edytuj kod

  • porucznik - zweryfikowany ze starszeństwem z 1 VI 1920 (w 1924 zajmował 29 lokatę w korpusie oficerów zawodowych piechoty)
  • kapitan - 2 IV 1929 ze starszeństwem z 1 I 1929 i 25 lokatą w korpusie oficerów zawodowych piechoty

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 253.
  2. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Rok. II, Nr 41, str. 1606. Warszawa 6 grudnia 1921.
  4. a b BETA Księgi Cmentarne, ksiegicmentarne.muzeumkatynskie.pl [dostęp 2017-06-25] .

Bibliografia | edytuj kod

  • Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 70, 907.
  • A. L. Szczęśniak, Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk, Warszawa 1989, s. 188.
  • J. Tucholski, Mord w Katyniu. Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Lista ofiar, Warszawa 1991, s. 269.
  • Andrzej Kędzierski, Tomaszowianie na bitewnych szlakach drugiej wojny światowej, Tomaszów Mazowiecki 1999, s. 85 (fot.).
  • Jerzy Wojniłowicz, Tomaszowianie straceni na wschodzie, „Rocznik Łódzki” 47, 2000, s. 170.
  • J. M. Rubas, Katyńska lista strat polskich formacji granicznych: żołnierze Korpusu Ochrony Pogranicza i funkcjonariusze Służby Granicznej pomordowani i zaginieni na wschodzie na przełomie lat 1939/1940, Warszawa 2000, s. 180.
  • http://ksiegicmentarne.muzeumkatynskie.pl/wpis/4366
  • Kazimierz Banaszek; Krystyna Wanda Roman; Zdzisław Sawicki: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000. ISBN 83-87893-79-X.
Na podstawie artykułu: "Stanisław Zwojszczyk" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy