Stanowisko dokumentacyjne


Stanowisko dokumentacyjne w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

W brzmieniu Ustawy o ochronie przyrody z 2004 roku:

Stanowiskami dokumentacyjnymi są niewyodrębniające się na powierzchni lub możliwe do wyodrębnienia, ważne pod względem naukowym i dydaktycznym, miejsca występowania formacji geologicznych, nagromadzeń skamieniałości lub tworów mineralnych, jaskinie lub schroniska podskalne wraz z namuliskami oraz fragmenty eksploatowanych lub nieczynnych wyrobisk powierzchniowych i podziemnych.”

Według danych z 31 grudnia 2018 roku liczba stanowisk dokumentacyjnych w Polsce wynosiła 182, a łącznie zajmowały one powierzchnię 957 ha[1]. Najwięcej stanowisk dokumentacyjnych występuje w województwie małopolskim (80), a najmniej w województwie warmińsko-mazurskim, wielkopolskim i kujawsko-pomorskim (1)[1].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b GUS, Ochrona środowiska 2019, „{{{czasopismo}}}”, Wiesława Domańska, Warszawa: Zakład Wydawnictw Statystycznych, 29 listopada 2019, 124, tab. 2(166), ISSN 0867-3217 [dostęp 2019-11-30]  (pol. • ang.).czasopismo
Na podstawie artykułu: "Stanowisko dokumentacyjne" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy