Stefan Żywotko


Stefan Żywotko w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stefan Żywotko (ur. 9 stycznia 1920 w Zniesieniu) – polski piłkarz i trener piłkarski. Jest najbardziej utytułowanym za granicą polskim szkoleniowcem. Sukcesy odnosił w algierskim JS Kabylie, którego trenerem był przez 14 lat.

Spis treści

Kariera piłkarska | edytuj kod

Swoją przygodę z piłką rozpoczął w LKS Zniesieńczanka. Po wybuchu II wojny światowej Żywotko trafił do założonego przez Rosjan Spartaka Lwów, gdzie grał razem z Kazimierzem Górskim.

W 1944 roku został powołany do polskiego wojska. Brał udział w I Igrzyskach Ziem Odzyskanych i Północnych.

Po wojnie grał w Arkonii Szczecin, gdzie w 1950 roku zakończył karierę.

Kariera trenerska | edytuj kod

W 1956 roku rozpoczął swą pierwszą szkoleniową pracę w Arkonii. Podczas 9 lat pracy ze szczecińskim klubem zaliczył awans do ekstraklasy, ale także, jedyny w swojej karierze trenerskiej, spadek.

W 1965 roku objął stanowisko szkoleniowca innego szczecińskiego klubu – Pogoni. Już w pierwszym sezonie pracy, w składzie z takimi zawodnikami jak Jerzy Krzystolik, czy Waldemar Folbrycht, wywalczył awans do 1. ligi

W latach 1970-1972 ponownie pełnił rolę trenera Arkonii, a następnie z powodzeniem prowadził Wartę Poznań (awans do 2. ligi) oraz Arkę Gdynia (awans do 1. ligi).

W latach 1977-1991 Żywotko trenował algierski JS Kabylie, z którym siedmiokrotnie triumfował w lidze algierskiej oraz dwukrotnie w Afrykańskiej Lidze Mistrzów.

Sukcesy | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Stefan Żywotko" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy