Stefan Glon


Stefan Glon w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stefan Glon (ur. 2 lipca 1908 w Berlinie, zm. 10 marca 1957 w Żyrardowie[1]) – polski bokser, olimpijczyk.

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 2 lipca 1908 w Berlinie, jako syn Jana i Władysławy. Uprawianie boksu rozpoczął w 1922 w klubie Heros Berlin[2]. Po przyjeździe do Poznania został zawodnikiem Wielkopolskiego Klubu Bokserskiego. W latach 1925-1930 występował w barwach Warty Poznań, w 1930 w Legii Warszawa, następnie Warszawianki[3].

Był trzykrotnym mistrzem Polski: w wadze muszej w 1925 i w wadze koguciej w 1928 i 1929, a w 1931 został wicemistrzem w wadze koguciej. Czterokrotnie w latach 1928 – 1929 wystąpił w meczach reprezentacji Polski, wygrywając 3 walki i 1 przegrywając[3][1].

Wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich w 1928 w Amsterdamie, w wadze koguciej, ale odpadł w pierwszej walce[3].

Po zakończeniu kariery został trenerem. Zajmował się pracą organizacyjno szkoleniową w Warcie Poznań i Warszawiance. Był instruktorem sekcji bokserskiej. Po wojnie został trenerem sekcji w klubie Żyrardowianka Żyrardów[3].

Zmarł 10 marca 1957 w Żyrardowie[3]. Jego nazwisko często pisano jako Stefan Głon.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Polski Komitet Olimpijski: Stefan Glon – sylwetka w portalu www.olimpijski.pl (pol.). www.olimpijski.pl. [dostęp 2021-04-18].
  2. Wryk 2015 ↓, s. 236.
  3. a b c d e Wryk 2015 ↓, s. 237.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Stefan Glon" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy