Stefan Loth


Stefan Loth w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stefan August Loth (ur. 28 maja 1896 w Grodźcu, zm. 16 lipca 1936 opodal Gdyni-Orłowa[1]) – polski piłkarz, pomocnik oraz trener, długoletni zawodnik warszawskiej Polonii, brat Jana, podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Służba wojskowa | edytuj kod

Grób Stefana Lotha na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie

Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. Pełnił służbę w 36 pułku piechoty Legii Akademickiej w Warszawie. W lutym 1925 roku został przydzielony do Oddziału Wyszkolenia Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie na stanowisko referenta[2]. W czerwcu 1927 powrócił do macierzystego pułku[3]. 2 kwietnia 1929 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 69. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. W lipcu 1929 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu w 36 pp[5]. W okresie od 5 stycznia 1931 roku[6] do 1 listopada 1932 roku był słuchaczem XI Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu otrzymał dyplom naukowy oficera dyplomowanego i przydział do Dowództwa 28 Dywizji Piechoty w Warszawie, na stanowisko szefa sztabu[7]. Latem 1934 roku został przeniesiony do Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych na stanowisko II oficera sztabu inspektora armii generała dywizji Gustawa Orlicz-Dreszera[8][9]. Na podpułkownika awansował ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 roku i 50. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Zginął 16 lipca 1936 roku w katastrofie lotniczej samolotu RWD-9 w Zatoce Gdańskiej pod Gdynią-Orłowem, wspólnie z generałem Orlicz-Dreszerem i kapitanem pilotem Aleksandrem Łagiewskim.

Wspólne uroczystości żałobne trzech wojskowych odbyły się w Gdyni 20 lipca 1936[10]. 21 lipca 1936 Stefan Loth został pochowany na Cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie[11][12].

Był mężem Wandy Kwaśniewskiej i ojcem Hanny Loth.

Kariera sportowa | edytuj kod

Był zawodnikiem warszawskiej Korony, jednak praktycznie całą swoją karierę zawodniczą spędził w Polonii Warszawa. W klubie tym grał przez 10 lat (1919–1929). Dwukrotnie zdobywał wicemistrzostwo Polski (1921, 1926). Wielokrotnie pełnił funkcję kapitana drużyny. W reprezentacji Polski zagrał tylko raz, 4 lipca 1926 w meczu z Estonią. Pięć lat wcześniej znajdował się w składzie zespołu wyselekcjonowanego na pierwsze spotkanie Polaków w historii (z Węgrami). 18 grudnia 1921 siedział na ławce rezerwowych, na boisko w Budapeszcie wybiegł m.in. jego młodszy brat.

Wkrótce po zakończeniu kariery sportowej został selekcjonerem reprezentacji. Zastąpił w tej roli Tadeusza Kuchara. Funkcję sprawował przez ponad 2 lata - reprezentacja pod jego wodzą rozgrywała mecze od połowy 1929 do jesieni 1931. Spora ich cześć była spotkaniami nieoficjalnymi, Polacy rywalizowali z amatorskimi reprezentacjami Węgier czy Czechosłowacji. Jego następcą został Józef Kałuża. Za kadencji Kałuży Loth jeszcze dwa razy opiekował się biało-czerwonymi - w meczach z Łotwą (w 1932 i 1934) zastępował selekcjonera prowadzącego w tym samym dniu równorzędną reprezentację Polski w spotkaniach z Rumunią.

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 11 listopada 1936 roku.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 26 lutego 1925 roku, s. 95.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 11 czerwca 1927 roku, s. 167.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 3 kwietnia 1929 roku, s. 106.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 188.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 3, 6.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 09.12.1932 r.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 07.06.1934 r.
  9. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 5 czerwiec 1935. Dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”, Warszawa 1935, s. 26.
  10. Pogrzeb śp. gen. Orlicz-Dreszera. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 164 z 21 lipca 1936. 
  11. Zwłoki ś. p. gen. Orlicz-Dreszera spoczną na cmentarzu na Oksywiu. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 163 z 19 lipca 1936. 
  12. Pogrzeb ś. p. ppłk. Lotha. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 166 z 23 lipca 1936. 
  13. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 2 kwietnia 1921 roku, poz. 410.
  14. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 43 z 27 grudnia 1921 roku, poz. 1932.
  15. M.P. z 1936 r. nr 166, poz. 305 „za zasługi w służbie wojskowej”.
  16. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 19, 11 listopada 1936. 
  17. Odznaczenie ś. p. gen. Orlicz-Dreszera. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 164 z 21 lipca 1936. 
  18. M.P. z 1934 r. nr 6, poz. 12
  19. a b c na podstawie fotografii
  20. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 20, 11 listopada 1936. 

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Stefan Loth" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy