Stefania Grudzińska


Stefania Grudzińska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stefania Grudzińska (ur. 4 kwietnia 1930 w Bydgoszczy, zm. 23 października 1997 tamże) – polska astronom, doktor habilitowana.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Po ukończeniu gimnazjum i liceum w Bydgoszczy odbyła studia astronomiczne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu w latach 1950–1955.

Jeszcze w czasie studiów, w 1953 roku została zatrudniona w Katedrze Astronomii UMK. Obroniła doktorat w 1963 roku, habilitacja – w 1972 roku. W latach 1976–1979 była zastępczynią dyrektora Instytutu Astronomii UMK. Przeszła na emeryturę w 1991 roku.

W latach 1972–1980 pracowała ponadto w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Bydgoszczy (1972–1978 jako adiunkt, 1978–1980 docent), gdzie prowadziła wykłady z matematyki. Po przejściu na emeryturę pracowała na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Instytucie Fizyki Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie. Wykładała astronomię i astrofizykę studentom fizyki.

Po śmierci została pochowana w Bydgoszczy na tamtejszym cmentarzu Serca Jezusowego w dniu 29 października 1997 roku.

Zainteresowania naukowe | edytuj kod

Początkowo zajmowała się fotometrią wizualną i fotograficzną gwiazd zmiennych (m.in. obserwacje R Cas, 1956; Mira Ceti, 1963, gwiazdy typu RW Tau). Później przez wiele lat badała komety, m.in. Arenda-Rolanda 1956h, Ikeya 1963a, Alcocka 1963b, P/Schwassmanna-Wachmanna.

Odznaczenia | edytuj kod

Stefania Grudzińska została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi w roku 1973 i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski w 1983 roku.

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Stefania Grudzińska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy