Steve Vai


Steve Vai w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Steven Siro Vai (ur. 6 czerwca 1960 w Nowym Jorku[1]) – amerykański wirtuoz gitary, kompozytor, a także producent muzyczny. Trzykrotny zdobywca nagrody Grammy (oraz 9 nominacji). Przyznaje się do inspiracji twórczością Jimiego Hendrixa[2]. Uczeń Joe Satrianiego i absolwent Berklee College of Music. Założyciel fundacji Make A Noise, corocznie przydzielającej stypendia dla gitarzystów i innych muzyków szukających finansowego wsparcia. Od połowy lat osiemdziesiątych jest inspiracją dla wielu instrumentalistów na całym świecie.

W 2004 roku muzyk został sklasyfikowany na 53. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów heavymetalowych wszech czasów według magazynu Guitar World[3].

Spis treści

Początki | edytuj kod

Od początku Steve przejawiał fascynację muzyką Franka Zappy. W roku 1978 postanowił wysłać Zappie opracowane własnoręcznie transkrypcje jego solówek. Ten zaprosił go na spotkanie i był pod takim wrażeniem gry młodego Vaia, że włączył go do zespołu. Steve mógł pokazać swój talent w takich utworach jak „Moggio” i „Stevie’s Spanking”. Jeździł z Zappą także w trasy koncertowe i podpatrywał muzyków na scenie wiele się przy tym ucząc. Wraz z nim nagrał 6 płyt (1980-84).

Kariera | edytuj kod

Po opuszczeniu Zappy w 1982 roku Vai przeniósł się do Kalifornii, gdzie nagrał swój pierwszy solowy album zatytułowany Flex-Able (1984) i występował w kilku zespołach. W 1985 roku zastąpił Yngwie Malmsteena w zespole Alcatrazz Grahama Bonneta, ale nie pozostał w nim długo. Zdążył jednak nagrać album Disturbing the peace.

Jeszcze w tym samym roku Steve dołączył do grupy byłego frontmana formacji Van Halen, Davida Lee Rotha. Nagrał z nią dwa albumy: Eat’em And Smile oraz Skycraper. Jako że Roth prowadził wówczas publiczną walkę na słowa z byłymi członkami Van Halen, opinia zaczęła porównywać ówczesnego gitarzystę z jego zespołu – Steve’a, z byłym – Eddiem Van Halenem. O Vaiu zrobiło się głośno.

W 1989 roku Steve dołączył do zespołu Whitesnake byłego wokalisty Deep Purple, Davida Coverdale’a po tym, jak na krótko przed rozpoczęciem sesji nagraniowych do nowej płyty kontuzji nabawił się Adrian Vandenberg. Współpraca zaowocowała albumem Slip Of The Tongue. Po opuszczeniu Whitesnake Vai poświęcił się solowej działalności. Począwszy od wydanego w 1990 roku albumu Passion and Warfare, wydaje kolejne płyty i bardzo dużo koncertuje.

W rozmowie z Piotrem Nowickim dla magazynu TopGuitar Steve Vai przyznał: "Nigdy także nie pozwoliłem się zaszufladkować. Nie musiałem czekać, aż zagrają moje utwory w radiu. Wielu fanów postrzega mnie tylko jako gitarzystę, ale nie pozwoliłem, by przyćmiło to moje umiejętności kompozytorskie. Lubię na przykład pisać ballady z wokalem i inne takie rzeczy. Gdy zajmujesz się rzeczami, które naprawdę cię interesują i ekscytują, to dzieje się tak, że znajdujesz swoich odbiorców i jesteś szczęśliwszy, bo najlepszą rzecz robisz wtedy, gdy naprawdę lubisz to, co robisz" [4]

Instrumentarium | edytuj kod

Używa głównie gitar elektrycznych przedsiębiorstwa Ibanez – pomógł podczas projektowania serii Ibanez JEM, oraz siedmiostrunowych Universe które firmuje swoim nazwiskiem. Ma również zaprojektowane na indywidualne zamówienie trzygryfowe gitary Ibanez JEM Tripleneck i Ibanez Heart Tripleneck.

Efekty gitarowe[5]
  • Ibanez Jemini Dual Pedal
  • Boss DS-1 (Keeley modded)
  • Ibanez Tube Screamer TS-9 (Keeley modded)
  • Morley Bad Horsie
  • Morley Little Alligator Volume Pedal
  • Digitech Whammy
  • MXR Phase 90
  • TC Electronics G system
  • Peterson Strobostomp Tuner
Wzmacniacze[5]
  • Carvin Legacy[6]

Dyskografia | edytuj kod

Albumy studyjne
Minialbumy
Albumy koncertowe
Kompilacje

Wideografia | edytuj kod

Nagrody i wyróżnienia | edytuj kod

Filmografia | edytuj kod

  • Crossroads (1986, dramat, muzyczny, reżyseria: Walter Hill)
  • The Genius of Lenny Breau (1999, film dokumentalny, reżyseria: Emily Hughes)
  • Rock Prophecies (2009, film dokumentalny, reżyseria: John Chester)
  • Lemmy (2010, film dokumentalny, reżyseria: Greg Olliver, Wes Orshoski)
  • Jason Becker: Not Dead Yet (2012, film dokumentalny, reżyseria: Jesse Vile)[25]
  • The Ritchie Blackmore Story (2015, film dokumentalny, reżyseria: Alan Ravenscroft)[26]
  • Hired Gun (2016, film dokumentalny, reżyseria: Fran Strine)[27]

Zobacz też | edytuj kod

 Wykaz literatury uzupełniającej: Steve Vai.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f Greg Prato: Steve Vai Biography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2010-08-24].
  2. Pete Prown, Harvey P. Newquist: Legends of Rock Guitar: The Essential Reference of Rock's Greatest Guitarists. Hal Leonard Corporation, 1997. ISBN 0-7935-4042-9. (ang.)
  3. GUITAR WORLD’s 100 Greatest Heavy Metal Guitarists Of All Time – Jan. 23, 2004 (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2011-12-07].
  4. Steve Vai w wywiadzie – cz. I, TopGuitar.pl, 2 maja 2013 [dostęp 2021-01-14]  (pol.).
  5. a b Steve Vai’s Guitar Gear Rig and Equipment (ang.). www.uberproaudio.com. [dostęp 2009-05-13].
  6. Carvin Legacy (ang.). www.vai.com. [dostęp 2010-08-24].
  7. a b Steve Vai Billboard Chart History (ang.). www.billboard.com. [dostęp 2014-03-20].
  8. a b c Steve Vai UK Albums Chart History (ang.). www.officialcharts.com. [dostęp 2014-03-20].
    CHART: CLUK Update 22.09.2012 (wk37) CHART LOG UK: NEW ENTRIES UPDATE (ang.). zobbel.de. [dostęp 2014-03-20].
    Chart Log UK 2005 (ang.). www.zobbel.de. [dostęp 2014-03-20].
    Chart Log UK 1994–2010 (ang.). www.zobbel.de. [dostęp 2014-03-20].
  9. a b Steve Vai French Albums Chart (ang.). lescharts.com. [dostęp 2014-03-20].
  10. a b c Steve Vai Dutch Albums Chart (ang.). dutchcharts.nl. [dostęp 2014-03-20].
  11. a b c d e Oricon: Steve Vai Albums (jap.). www.oricon.co.jp. [dostęp 2014-03-20].
    Oricon: Steve Vai DVD (jap.). www.oricon.co.jp. [dostęp 2014-03-20].
    Oricon: G3: Live in Concert (jap.). www.oricon.co.jp. [dostęp 2014-03-20].
  12. Steve Vai/Longplay-Chartverfolgung (niem.). musicline.de. [dostęp 2014-03-20].
  13. Steve Vai/Longplay-Chartverfolgung (niem.). hitparade.ch. [dostęp 2014-03-20].
  14. a b Steve Vai Italian Albums Chart (ang.). www.italiancharts.com. [dostęp 2016-10-28].
  15. Steve Vai Australian Albums Chart (ang.). australian-charts.com. [dostęp 2014-03-20].
  16. Steve Vai New Zealand Albums Chart (ang.). charts.org.nz. [dostęp 2014-03-20].
  17. a b Steve Vai Finnish Albums Chart (ang.). finnishcharts.com. [dostęp 2014-03-20].
  18. Steve Vai Swedish Albums Chart (ang.). swedishcharts.com. [dostęp 2014-03-20].
  19. a b c d e RIAA: Steve Vai (ang.). www.riaa.com. [dostęp 2014-03-20].
  20. BPI: Steve Vai (ang.). www.bpi.co.uk. [dostęp 2014-03-20].
  21. Veckolista DVD Album – Vecka 10, 5 mars 2004 (szw.). www.sverigetopplistan.se. [dostęp 2014-03-15].
    Veckolista DVD Album – Vecka 41, 9 oktober 2009 (szw.). www.sverigetopplistan.se. [dostęp 2014-03-15].
  22. Billboard Top Music Videos. „Billboard”. 116, s. 60, 2004-03-13. Prometheus Global Media. ISSN 0006-2510 (ang.). 
    Billboard Top Music Videos. „Billboard”. 117, s. 65. Prometheus Global Media. ISSN 0006-2510 (ang.). 
    Billboard Top Music Videos. „Billboard”. 110, s. 79. Prometheus Global Media. ISSN 0006-2510 (ang.). 
    Billboard Top Music Videos. „Billboard”. 121, s. 40. Prometheus Global Media. ISSN 0006-2510 (ang.). 
  23. Grammy: Steve Vai (ang.). www.grammy.com. [dostęp 2016-10-29].
  24. IRON MAIDEN, SLIPKNOT, SAXON, DEF LEPPARD Honored At 'Metal Hammer Golden Gods' (ang.). www.blabbermouth.net. [dostęp 2015-08-16].
  25. Jason Becker: Not Dead Yet (2012) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2012-01-22].
  26. The Ritchie Blackmore Story (2015) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2016-04-03].
  27. Hired Gun (2016) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2016-04-03].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Steve Vai" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy