Stożek Morse’a


Stożek Morse’a w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Wiertła kręte różnych wielkości: przykład zastosowania stożka Morse’a o rozmiarach 1, 2, 3 i 4 (MT1, MT2, MT3, MT4)

Stożek Morse’a – stożek służący do osadzania narzędzi (wiertła, rozwiertaki itp.) we wrzecionach obrabiarek. Stożek Morse’a ma właściwości samohamowne. Płetwa służy do wybijania narzędzia z wrzeciona. Moment przenoszony jest dzięki sile tarcia powstającej na styku powierzchni stożkowej narzędzia i tulei wrzeciona.

Historia | edytuj kod

Stożek Morse’a został wymyślony przez Stephena A. Morse’a w połowie lat 60. XIX w. Przyjęty jako standard przez liczne organizacje, w tym z Międzynarodową Organizacją Normalizacyjną (ISO) ISO 296 i Niemiecki Instytut Normalizacyjny (DIN) jak DIN 228-1.

Rozmiary i oznaczenia | edytuj kod

Stożek Morse’a występuje w ośmiu rozmiarach oznaczanych cyframi od 0 do 7. Poszczególne stożki oznacza się jako: MTX (z ang: Morse Taper) lub MKX (z niem: Morsekegel) gdzie X oznacza rozmiar stożka (np. Stożek Morse’a o rozmiarze 5 oznaczymy jako MT5).

Na podstawie artykułu: "Stożek Morse’a" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy