Stopa lombardowa


Stopa lombardowa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stopa lombardowa – określa cenę, po której bank centralny udziela bankom komercyjnym pożyczek pod zastaw papierów wartościowych. Kwota kredytu nie może przekroczyć równowartości 100 % X % {\displaystyle 100\%-X\%} wartości papierów wartościowych obciążonych zastawem (tzw. haircut wynosi w tym przypadku X % {\displaystyle X\%} i jest ustalany dla różnych grup papierów wartościowych osobno).

W Polsce stopę kredytu lombardowego określa Rada Polityki Pieniężnej.

Stopa lombardowa była podstawą do określenia maksymalnego oprocentowania kredytów i pożyczek – zgodnie z przepisami tzw. ustawy antylichwiarskiej od 20 lutego 2006 roku do 31 grudnia 2015 roku maksymalna wysokość odsetek nie mogła przekroczyć czterokrotności stopy lombardowej[1].

Od 1 stycznia 2016 roku odsetki maksymalne określane są w odniesieniu do stopy referencyjnej NBP na podstawie art. 359 Kodeksu cywilnego[2].

Spis treści

Wysokość stopy lombardowej od 1992 r. | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Ustawa z dnia 7 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2005 r. nr 157, poz. 1316).
  2. Odsetki ustawowe w 2020 r. – 3,6%, 5,6%, 8,1% czy 10,1%?, www.podatki.biz [dostęp 2020-10-25] .

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Stopa lombardowa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy