Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji Rzeczpospolitej Polskiej


Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji Rzeczpospolitej Polskiej w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Warszawski Dom Technika NOT – siedziba Zarządu Krajowego SITK Kamienica przy ul. Piernikarskiej 4/1 w Toruniu - siedziba Oddziału SITK

Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji Rzeczpospolitej Polskiej (SITK) – organizacja naukowo-techniczną zrzeszająca inżynierów i techników specjalności związanych z transportem drogowym i kolejowym.

Stowarzyszenie należy do Federacji Stowarzyszeń Naukowo Technicznych NOT.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji RP zostało powołane w 1946, w nawiązaniu do tradycji międzywojennych organizacji technicznych, m.in.:

Celem powołania Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Komunikacji RP było:

  • rozwijanie techniki w dziedzinie inżynierii lądowej, komunikacji i transportu;
  • reprezentowanie kadr inżynieryjno-technicznych wobec władz państwowych i związkowych;
  • podwyższanie kwalifikacji zawodowych tych kadr;
  • ochrona zawodu;
  • organizowanie samopomocy koleżeńskiej.

Cele statutowe | edytuj kod

Według uchwalonego w 2006 ostatniego Statutu SITK[1], stowarzyszenie posiada następujące cele:

1. Działalność:
1) na rzecz rozwoju transportu,
2) naukowo-techniczną,
3) informacyjno-edukacyjną,
4) kulturalną,
5) w zakresie ochrony zabytków transportu i upamiętnienia ich twórców.

2. Prace dla dobra członków, w szczególności:
1) umacnianie środowiska technicznego transportu i utrwalanie poczucia więzi zawodowej,
2) wypracowywanie i utrzymywanie wysokiej rangi zawodowej inżynierów i techników transportu oraz kształtowanie wśród nich właściwej etyki zawodowej,
3) pomoc członkom w pogłębianiu i aktualizacji wiedzy technicznej, podnoszeniu kwalifikacji zawodowych oraz uzyskiwaniu certyfikatów i uprawnień,
4) reprezentowanie i ochronę interesów członków,
5) popularyzowanie twórców techniki transportowej.

3. Prace na rzecz postępu i rozwoju transportu, przede wszystkim w zakresie:
1) zagadnień naukowo-technicznych, prawnych, ekonomicznych i organizacyjnych transportu i formułowanie opinii, postulatów i wniosków, wynikających z potrzeb harmonijnego rozwoju wszystkich dziedzin transportu,
2) szerzenia wiedzy i kultury technicznej w społeczeństwie.

4. Wyrażanie opinii w sprawach dotyczących problematyki transportu.

5. Kultywowanie historii techniki transportowej.

Działalność | edytuj kod

W 2013 do stowarzyszenia należało około 7000 członków zrzeszonych w 29 oddziałach terenowych[2].

Stowarzyszenie organizuje liczne konferencje, seminaria, zjazdy, związane z tematyką transportową.

Stowarzyszenie nadaje nagrody i wyróżnienia dla osób i organizacji szczególnie zasłużonych dla transportu:

  • Medal imienia Aleksandra i Zbigniewa Wasiutyńskich - mający na celu uhonorowanie osób wyróżniających się wpływem na rozwój transportu,
  • nagrodę imienia Czesława Jaworskiego - za wybitne osiągnięcia w opracowaniu i wdrożeniu nowych technologii lub urządzeń trakcji elektrycznej,
  • Odznakę honorową Przyjaciel Zabytków Transportu - dla osób i organizacji, w uznaniu ich zasług i wkładu pracy w ochronę zabytków transportu,
  • odznaki honorowe i wyróżnienia dla członków SITK.

Media | edytuj kod

SITK jest wydawcą czasopism branżowych:

oraz publikacji książkowych.

Siedziba | edytuj kod

Biuro Zarządu Krajowego SITK mieści się przy ul. Tadeusza Czackiego 3/5 w Warszawie, w gmachu Warszawskiego Domu Technika NOT.

Przypisy | edytuj kod

  1. Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji RP, Statut Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Rzeczpospolitej Polskiej, dostęp: 2013-12-31
  2. Baza organizacji pozarządowych i instytucji, Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji RP, dostęp: 2013-12-31.
Na podstawie artykułu: "Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji Rzeczpospolitej Polskiej" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy