Strumień świetlny


Strumień świetlny w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Funkcja luminancji fotopowej (czarny) oraz skotopowej[1] (zielony). Krzywa fotopowa zawiera standard CIE 1931[2] (linia ciągła), zmodyfikowane dane Judd-Vos z 1978 roku[3] (linia kreskowana), oraz dane Sharpe, Stockman, Jagla & Jägle z roku 2005[4] (linia kropkowana).

Strumień świetlny – wielkość fizyczna z dziedziny fotometrii wizualnej określająca całkowitą moc światła emitowanego z danego źródła światła mogącego wywołać określone wrażenie wzrokowe.

Strumień świetlny oznaczany jest literą Φ. Jego jednostką miary jest lumen. Izotropowe źródło punktowe, którego światłość jest równa 1 kandeli, emituje strumień 4π lumenów.

Spis treści

Strumień świetlny jako miara jasności | edytuj kod

Strumień świetlny określa się na podstawie oddziaływania światła na oko tzw. standardowego obserwatora. Strumień świetlny charakteryzuje czułość ludzkiego oka, co nie oznacza, że światło o dwukrotnie większym strumieniu jest rejestrowane przez człowieka jako dwukrotnie jaśniejsze. Skala strumienia świetlnego dla danej długości fali świetlnej jest proporcjonalna do energii niesionej przez światło i nie uwzględnia prawa Webera-Fechnera.

Strumienie świetlne najpopularniejszych źródeł światła | edytuj kod

Relacja z energią światła | edytuj kod

Strumień świetlny Φ związany jest z mocą promieniowania E, czyli strumieniem energii promieniowania. Relacja ta zależna jest od długości fali świetlnej, ponieważ czułość ludzkiego oka zależy od długości fali świetlnej. Miarą tej zależności jest skuteczność świetlna L ( λ ) . {\displaystyle L(\lambda ).} Zależność ta ma postać

Φ = L ( λ ) E . {\displaystyle \Phi =L(\lambda )\cdot E.}

Przyjmuje się, że oko ludzkie przy widzeniu fotopowym największą czułość ma dla światła o długości 555 nm (barwa zielona). Jednemu lumenowi odpowiada dla światła o tej długości fali promieniowanie o mocy 0,00147 W (odpowiednio 683 lm/W).

Definiuje się również współczynnik skuteczności świetlnej określający skuteczność świetlną dla promieniowania dla pewnej długości fali świetlnej w porównaniu do skuteczności świetlnej promieniowania o długości 555 nm. Z definicji wynika, że dla światła o długości fali 555 nm współczynnik ten osiąga wartość maksymalną, czyli 1. Dla światła o długości fali 400 nm i 800 nm współczynnik dąży do 0, co oznacza, że niezależnie od strumienia energii, światło staje się dla człowieka niewidoczne.

Przypisy | edytuj kod

  1. Scotopic luminosity function, www.cvrl.org [dostęp 2017-11-26] .
  2. CIE 2-deg CMFs, www.cvrl.org [dostęp 2017-11-26] .
  3. Judd-Vos modified Photopic luminosity function, www.cvrl.org [dostęp 2017-11-26] .
  4. http://www.cvrl.org/database/text/lum/ssvl2.htm.

Bibliografia | edytuj kod

  • Jurgen R. Meyer-Arendt: Wstęp do optyki. Wyd. 1. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1977.
Na podstawie artykułu: "Strumień świetlny" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy