Strumień indukcji magnetycznej


Strumień indukcji magnetycznej w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Strumień indukcji magnetycznej, strumień pola magnetycznego, strumień magnetycznystrumień pola dla indukcji magnetycznej.

Strumień przepływający przez powierzchnię S {\displaystyle S} jest zdefiniowany jako iloczyn skalarny wektora indukcji magnetycznej i wektora powierzchni S . {\displaystyle S.}

Dla powierzchni płaskiej i jednorodnego pola magnetycznego wzór na strumień ma postać:

Φ = B S = B S cos α , {\displaystyle \Phi ={\vec {B}}\cdot {\vec {S}}=BS\cos \alpha ,}

gdzie:

B {\displaystyle {\vec {B}}} – wektor indukcji magnetycznej, S {\displaystyle {\vec {S}}} wektor powierzchni S , {\displaystyle S,} α {\displaystyle \alpha } – kąt między wektorami B {\displaystyle {\vec {B}}} i S . {\displaystyle {\vec {S}}.}

Dla dowolnej powierzchni:

Φ = S B d S = S B d S cos α , {\displaystyle \Phi =\int \limits _{S}{\vec {B}}\cdot {\vec {dS}}=\int \limits _{S}BdS\cos \alpha ,}

gdzie d S {\displaystyle {\vec {dS}}} jest wektorem nieskończenie małego fragmentu d S {\displaystyle dS} powierzchni S . {\displaystyle S.}

Jednostką strumienia indukcji magnetycznej jest weber (Wb).

Strumień indukcji magnetycznej przyjmuje wartość maksymalną, gdy wektor indukcji magnetycznej jest prostopadły do powierzchni, a najmniejszą (równą 0), gdy jest do niej równoległy.

Strumień pola magnetycznego przechodzący przez powierzchnię zamkniętą jest równy zero. Wynika to z faktu, że nie istnieją źródła pola magnetycznego w postaci pojedynczych biegunów magnetycznych (monopoli magnetycznych).

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Strumień indukcji magnetycznej" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy