Stuart O’Grady


Stuart O’Grady w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stuart O’Grady (ur. 6 sierpnia 1973 w Adelaide) – australijski kolarz torowy i szosowy. Jeszcze jako amator został mistrzem olimpijskim i mistrzem świata. Jako zawodowiec wygrał m.in. 3 etapy w Tour de France. Specjalizował się w sprincie i jeździe na czas.

Spis treści

Specjalność | edytuj kod

Stuart O’Grady był znany ze swej wszechstronności, ale dzięki przeszłości na torze miał duże umiejętności sprinterskie. Zdolność utrzymywania tempa i w miarę dobre umiejęstności wspinaczkowe pozwalały mu na częste uczestniczenie w ucieczkach z peletonu. Dzięki temu był jednym z najbardziej rzucających się w oczy kolarzy na Tour de France. Kiedy nie walczył na finalnym sprincie z McEwenem, Zabelem, Óscar Freire i spółką, znajdował się w grupie odważnych, próbujących szczęścia w czołowej grupce. Z wyżej wymienionych powodów O’Grady dobrze czuł się również w jeździe na czas.

Przebieg kariery sportowej | edytuj kod

Pod wpływem ojca, który sam również był kolarzem, O’Grady zaczął aktywnie jeździć na rowerze w wieku 13 lat. Swoje pierwsze znaczące sukcesy zaczął odnosić jeszcze jako amator, na olimpiadzie w Barcelonie, gdzie z kolegami z drużyny - Brettem Aitkenem, Stephenem McGlede oraz Shaunem O’Brienem zdobył srebrny medal w wyścigu drużynowym na dochodzenie na 4000 m. W następnym roku udało się Aussies razem z O’Gradym zrewanżować i wygrali mistrzostwa świata ustanawiając jednocześnie rekord świata, należący wcześniej do zwycięzców z olimpiady - Niemców.

Od roku 1995 Stuart O’Grady był zawodowcem i startował na szosie. Wygrał m.in. 3 etapy w Tour de France. Nie pokazywał się zbytnio w wyścigach klasycznych, ale 1 sierpnia 2004 udało mu się wygrać HEW-Cyclassics w Hamburgu, jak również Paryż-Roubaix 2007. Całkiem inaczej w Tour de France: dzięki swoim wszechstronnym umiejętnościom często widać go było w sprintach grupowych i w ucieczkach. Był rozpoznawany przez kibiców, mimo że nie zdobywał wysokich pozycji w klasyfikacji generalnej. W walce o zieloną koszulkę czterokrotnie zajmował drugie miejsce (1998, 1999, 2001 i 2005).

Na olimpiadzie w Atenach zasygnalizował powrót do dawnych sukcesów i wygrał razem z Graeme Brownem w wyścigu parami na torze, (tzw. madison). W gruncie rzeczy nie przestał ścigać się na torze - często występował na wyścigach sześciodniowych.

Karierę zakończył po ukończeniu Tour de France 2013. Kilka dni później przyznał się do stosowania dopingu w 1998 roku[1]..

Najważniejsze zwycięstwa i sukcesy | edytuj kod

tor

  • 1992
    • 2. miejsce w igrzyskach olimpijskich (wyścig druż. na dochodzenie)
  • 1993
    • 1. miejsce w mistrzostwach świata (wyścig druż. na dochodzenie)
  • 1994
  • 1995
    • 1. miejsce w mistrzostwach świata (wyścig druż. na dochodzenie)
    • 3. miejsce w mistrzostwach świata (wyścig ind. na dochodzenie)
  • 1996
    • 3. miejsce w igrzyskach olimpijskich (wyścig druż. na dochodzenie)
    • 3. miejsce w igrzyskach olimpijskich (wyścig punktowy)
  • 2002
  • 2004
    • 1. miejsce w igrzyskach olimpijskich (madison)

szosa

Bibliografia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Stuart O`Grady przyznał się do stosowania EPO 15 lat temu (pol.). naszosie.pl. [dostęp 2018-10-26].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Stuart O’Grady" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy