Sublimacja (psychologia)


Sublimacja (psychologia) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sublimacja (od łac. sublimis „wyniosły”[potrzebny przypis]) – w psychologii i psychoanalizie nieświadomy mechanizm obronny; polega na przesunięciu nieakceptowanego popędu na twórczość[1].

Zygmunt Freud uważał, że cały dorobek kultury jest efektem sublimacji popędu seksualnego. Teraz wiadomo, że istnieją też inne motywacje działań artystycznych.[potrzebny przypis]

Najmłodsza córka Freuda, Anna Freud uznała sublimację za jeden z dojrzałych mechanizmów obronnych obok m.in. tłumienia, altruizmu, humoru.

Przypisy | edytuj kod

  1. TadeuszT. Kobierzycki TadeuszT., Filozofia osobowości, wyd. I, Warszawa: Eneteia, 2001, s. 153, ISBN 83-85713-24-7 .
Na podstawie artykułu: "Sublimacja (psychologia)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy