Superekslibris


Superekslibris w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Superekslibris z herbem arcybiskupa Salzburga, XVIII w.

Superekslibris (z łac. super – wyższy, ex libris – z ksiąg) – szczególna forma ekslibrisu, znaku własnościowego książki, stanowiąca część wystroju introligatorskiego oprawy.

Superekslibrisy pojawiły się wcześniej niż właściwe ekslibrisy, wklejane na osobnych karteczkach na wewnętrznej stronie okładki, już w XIV w[1]. Zazwyczaj wykonane były techniką tłoczenia, często ze złoceniem, i przedstawiały motywy heraldyczne lub inicjały, najczęściej umieszczane centralnie w polu oprawy. Stosowane najczęściej na bibliofilskich oprawach skórzanych, ale czasem również płóciennych i papierowych.

Arkadiusz Wagner napisał monografię superekslibrisu na ziemiach II Rzeczypospolitej od średniowiecza do potopu szwedzkiego:

A. Wagner, Superekslibris polski. Studium o kulturze bibliofilskiej i sztuce od średniowiecza do połowy XVII wieku, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Toruń 2016[2].

Istnieją też książki katalogujące polskie superekslibrisy:

  • M. Sipayłło, Polskie superexlibrisy XVI-XVIII wieku w zbiorach Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie, Instytut Wydawniczy „PAX”, Warszawa 1988
  • M. Cubrzyńska-Leonarczyk, Polskie superekslibrisy XVI-XVIII wieku w zbiorach Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie: centuria druga, Biblioteka Narodowa, Warszawa 2001

Przypisy | edytuj kod

  1. Zbigniew Jóźwik:Krótki szkic o długiej historii ekslibrisu.
  2. Superekslibris polski. Studium o kulturze bibliofilskiej i sztuce od średniowiecza do połowy XVII wieku - Wydawnictwo UMK, wydawnictwo.umk.pl [dostęp 2018-10-27] .

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (fraza):
Na podstawie artykułu: "Superekslibris" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy