Susłogon bylicowy


Susłogon bylicowy w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Susłogon bylicowy[3], dawniej także: suseł północno-amerykański[4] (Urocitellus armatus) – gryzoń z rodziny wiewiórkowatych[5][1] występujący w amerykańskich stanach: Idaho, Montana, Utah, Wyoming[2].

Spis treści

Systematyka | edytuj kod

Susłogon bylicowy po raz pierwszy został opisany przez Roberta Kennicott'a w 1863 roku i włączony do rodzaju Spermophilus[6]. W 2009 roku amerykańscy zoolodzy Kristofer M. Helgen, F. Russell Cole, Lauren Helgen i Don E. Wilson[6] przedstawili opracowanie rewidujące dotychczasowy podział systematyczny rodzaju Spermophilus. Spermophilus armatus został przez nich zaliczony do nowego rodzaju Urocitellus[6] utworzonego z dawnego podrodzaju Urocitellus Obolenskij[7] i otrzymał nazwę Urocitellus armatus[6].

Rozmieszczenie geograficzne | edytuj kod

Typową lokalizacją gatunku jest zachodnia część USA, od południowo-zachodniej części stanu Montana, przez wschodnią część Idaho, zachód Wyoming po południową część Utah[2].

Susłogon bylicowy na górze Timpanogos, w paśmie Wasatch, Utah

Ekologia | edytuj kod

Susłogon bylicowy jest zwierzęciem stadnym, którego populacje żyją w dużych koloniach. Żywi się głównie zielonymi częściami roślin i nasionami, ale także bezkręgowcami (dżdżownicami), lub nawet małymi kręgowcami. Aktywność roczna trwa od kwietnia do sierpnia. Jesienią zapada w sen zimowy, wcześniej gromadząc zapasy tłuszczu w tkance tłuszczowej brunatnej, które są rezerwą energetyczną na czas hibernacji. Samice rodzą jeden raz w roku – zwykle w miocie jest 4–6 młodych. Susłogon bylicowy zasiedla otwarte przestrzenie – najchętniej suche łąki, pastwiska lub pola uprawne. Mieszka w podziemnych norach[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Urocitellus armatus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d Urocitellus armatus. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Krzysztof Próchnicki, Piotr Duda, Tadeusz Grądziel, Stefan Męczyński, Ryszard Styka, Jan Śmiełowski: Suseł perełkowany. Świebodzin: Wydawnictwo Klubu Przyrodników, 2008, s. 140, seria: Monografie przyrodnicze. ISBN 978-83-87846-56-5.
  5. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Spermophilus armatus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2011-11-01]
  6. a b c d Kristofer M. Helgen, F. Russell Cole, Lauren Helgen, Don E. Wilson. Generic revision in the Holarctic ground squirrel genus Spermophilus. „Journal of Mammalogy”. 2 (90), s. 270–305, 2009 (ang.). 
  7. F.A. Karlik: Citellus (Urocitellus) undulatus Pallas, 1778. Long-Tailed Ground Squirrel, or Eversmann.s Souslik (ros.). agroatlas.ru. [dostęp 2011-10-04].
Na podstawie artykułu: "Susłogon bylicowy" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy