Suszenie żywności


Suszenie żywności w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Krojone pomidory przygotowane do suszenia na suszarce elektrycznej.

Suszenie żywności to jedna z najstarszych metod konserwacji znanej człowiekowi[1]. Polega na usunięciu wody z produktu przez jej wyparowanie. Suszenie żywności znane było już w czasach prehistorycznych kiedy to suszono mięso (w tym również ryby). Pierwotnie suszono mięso z wykorzystaniem słońca i wiatru. Następnie ognia, przy czym proces ten często przypominał wędzenie. Obecnie wykorzystuje się, na skalę przemysłową suszarnie elektryczne[2], są również niewielkie aparaty umożliwiające suszenie w warunkach domowych (można też wykorzystać piekarnik elektryczny ale wiąże się to ze znacznie większym zużyciem prądu elektrycznego).

Krojone owoce mango i papai suszące się na suszarce elektrycznej.

Najczęściej suszeniu poddaje się jadalne grzyby kapeluszowe, warzywa (pomidory, marchew, pietruszka, seler i por) i owoce (jabłka, gruszki, śliwki, banany, winogrona (powstają z nich rodzynki). Na skalę przemysłową suszy się również mleko (powstaje mleko w proszku), ekstrakty kawy (powstaje kawa instant), bulionów mięsnych i warzywnych (zupy w kostkach). Jedną ze szczególnych metod suszenia jest liofilizacja. Usunięcie wody uniemożliwia rozwój drobnoustrojów, jak również efektywnie spowalnia przebieg przemian enzymatycznych i nieenzymatycznych.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. „Historical Origins of Food Preservation.” University of Georgia, National Center for Home Food Preservation. Dostęp: 5 września 2011.
  2. „Samuel Saraiva Project: Massive Food Dehydration to End World Hunger.” The CBS Interactive Business Network. Dostęp: 5 września 2011.

Bibliografia | edytuj kod

Phyllis Hobson: Domowe suszenie żywności. Warszawa: Wydawnictwo RM, 2010, s. 200. ISBN 978-83-7243-829-4.

Na podstawie artykułu: "Suszenie żywności" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy