Symplicjusz (papież)


Symplicjusz (papież) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Symplicjusz (łac. Simplicius; ur. w Tivoli, zm. 10 marca 483 w Rzymie[1]) – święty Kościoła katolickiego, 47. papież w okresie od 3 marca 468 roku do 10 marca 483[1].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w Tivoli koło Rzymu w Italii, jako syn obywatela Kastinusa[2]. Większość danych o nim pochodzi z Liber Pontificalis.

Symplicjusz bronił postanowień soboru chalcedońskiego przeciwko monofizytyzmowi[1], starał się pomóc mieszkańcom Italii podczas najazdów barbarzyńców, był świadkiem rezygnacji z tronu przez Romulusa Augustulusa (ostatniego zachodniego cesarza rzymskiego) i przyjęcia tytułu króla Italii przez Odoakra w 476[2]. Utrzymywał kontakty z cesarstwem wschodnim, jednak naprawdę wolał utrzymanie władzy w Rzymie. Mianował pierwszy wikariat papieski w Hiszpanii, w Sewilli[2]. Symplicjusz był budowniczym kościoła San Andrea in Catabarbara i San Stefano in Rotondo na Monte Caelio[2]. Za jego pontyfikatu wprowadzono henotikon[2].

Był organizatorem służby kapłanów dla udzielania sakramentów chrztu i pokuty.

Wspomnienie liturgiczne świętego papieża obchodzone jest za Martyrologium Rzymskim 10 marca[2].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 30-31. ISBN 83-7006-437-X.
  2. a b c d e f John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 69-70. ISBN 83-06-02633-0.

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Symplicjusz (papież)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy