Synkopa (fonetyka)


Synkopa (fonetyka) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Synkopa (gr. συγκοπή synkopḗ „obcięcie”, od συγκόπτω synkóptō „przycinać”)[1][2]zjawisko fonetyczne polegające na zaniku śródgłosowej nieakcentowanej samogłoski lub całej sylaby z wyrazu, co pociąga za sobą jego skrócenie[3]. Jest to charakterystyczny proces w niestarannej, szybkiej wymowie, np. impraimpreza[4].

Do wyrazów synkopowanych należą: wogle (pot. forma w ogóle) czy orginalny (oryginalny). Synkopa może również zachodzić przy zapożyczaniu wyrazów: łac. limpĭdus hiszp. limpio (czysty)[3].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. WładysławW. Kopaliński WładysławW., synkopa, [w:] Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych [online] [zarchiwizowane z adresu 2013-11-03] .
  2. Henry George Liddell, Robert Scott: συγκοπή (ang.). W: A Greek-English Lexicon [on-line]. [dostęp 2018-07-14].
  3. a b Piotr Sorbet: Próba klasyfikacji zmian paragogicznych w językach romańskich. W: Uniwersytet Łódzki [on-line]. [dostęp 2017-12-11].
  4. Jan Miodek, Włodzimierz Wysoczański: Rozprawy Komisji Językowej. W: Wrocławskie Towarzystwo Nauk [on-line]. [dostęp 2017-12-12].
Na podstawie artykułu: "Synkopa (fonetyka)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy