System mandatowy Ligi Narodów


System mandatowy Ligi Narodów w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

System mandatowy Ligi Narodów polegał zgodnie z artykułem 22 Przymierza Ligi Narodów na zagospodarowaniu przez państwa zwycięskie w I Wojnie Światowej (Francja, Wielka Brytania, Stany Zjednoczone, Japonia) kolonii niemieckich na świecie oraz terytoriów Imperium Osmańskiego w Azji, nie wliczając terenów Turcji właściwej. Artykuł zakładał podział terenów niczyich (ziem odebranych państwom centralnym) na tzw. mandaty. Na terenach tych miało być zakazane niewolnictwo.

Mandaty typu "A" | edytuj kod

Mandaty typu "A" obejmowały terytoria po Imperium Osmańskim, które według Ligi Narodów "powoli dorastały i były zdolne do samodzielnego rządzenia przy pomocy i doradzaniu państw zwycięskich". Były to:

Mandaty typu "B" | edytuj kod

Mandaty typu "B" obejmowały dawne kolonie niemieckie w Afryce. Były to tereny o dużo słabszej świadomości własnej państwowości, stąd wymagały szerszej pomocy doradczej w administrowaniu ze strony państw europejskich. Zapewniono im swobodę myśli i religii oraz zakazano ich militaryzacji. Były to:

  • Ruanda-Burundi – administrowane przez Belgię
  • Tanganika – administrowana przez Wielką Brytanię
  • Kamerun i Togo – podzielone między sobą przez Wielką Brytanię i Francję

Mandaty typu "C" | edytuj kod

Mandaty typu "C" obejmowały dawne posiadłości niemieckie na Pacyfiku. Były to niewielkie posiadłości na wyspach, dlatego były całkowicie objęte administracją państw zwycięskich. Były to:

Na podstawie artykułu: "System mandatowy Ligi Narodów" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy