Szejk Tusi


Szejk Tusi w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Abu Dżafar Muhammad Ibn Hassan Tusi (per. ابوجعفر محمد بن حسن طوسی‎‎), potocznie zwany Szejkiem Tusi (per. شیخ طوسی), Szejk al-Taʾifah (arab. ‏شيخ الطائفة‎) (ur. około 995 w Tus, zm. 2 grudnia 1067 w Nadżafie) – perski uczony muzułmański, szyita, autor znanych i wysoko cenionych przez szyitów zbiorów tradycji pt. „Tahdhib al-Ahkam” i „Al-Istibsar” będących częścią czterech głównych prac-zbiorów hadisów islamu szyickiego.

Szejk Tusi urodził się w starożytnym mieście Tus, na terenie dzisiejszego Iranu. Następnie udał się do Bagdadu, pod panowaniem Bujidzów, aby pogłębiać i przekazywać islamską wiedzę. Po złupieniu miasta przez Seldżukidów i utracie wielu dzieł, Tusi udał się do Nadżafu gdzie założył seminarium teologiczne, późniejszego duchowego miasta szyitów. Tam też zmarł 2 grudnia 1067[1][2].

Autor wielu zaginionych i zniszczonych (w najeździe Seldżukidów) prac, polemik i rozpraw. Jako usulita prowadził intensywne debaty z achbarystami w obrębie szkoły dżafaryckiej[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. IslamicLaws: Sheikh Abu Jafar Toosi
  2. ImamReza: Shaykh Tusi
  3. Clifford Edmund Bosworth & Brill Archive, 1989. The Encyclopedia of Islam. Księga 6, s. 549
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Szejk Tusi" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy