Szeryf (typografia)


Szeryf (typografia) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Szeryfy (oznaczone czerwonym kolorem)

Szeryf (spolszczenie z ang. serif) – poprzeczne lub ukośne zakończenia kresek głównych liter danego kroju pisma. Jego forma graficzna jest jednolita w danym kroju. Ze względu na sposób prowadzenia narzędzia pisarskiego przy projektowaniu pism drukarskich można rozróżnić: szeryfy zwrotne, charakteryzujące antykwy, i szeryfy przechodnie, charakterystyczne dla pisanek.

Szeryfy zwrotne można podzielić na:

  • belkowe – w kształcie prostokątów,
  • kreskowe – w kształcie cienkich kresek silnie skontrastowanych z kreską główną,
  • klinowe – w kształcie trójkątów,
  • skryte (ukryte) – nieznaczne poszerzenia zakończeń kresek tworzących znak.

W pismach ozdobnych spotyka się szeryfy rozdwojone. Ze względu na sposób łączenia szeryfów zwrotnych z kreską główną, litery szeryfy można podzielić na dwie grupy: szeryfy łączone pod kątem i szeryfy łączone łagodnie. Podstawa dolnych szeryfów zwrotnych w kreskach pionowych może być płaska lub wklęsła. Szeryfy mogą być symetryczne lub asymetryczne.

Bibliografia | edytuj kod

  • Norma Branżowa BN-77/7401-15 Pismo drukarskie. Podstawowe nazwy i określenia.

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Szeryf (typografia)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy