Szimoza


Szimoza w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Szimozamateriał wybuchowy, forma kwasu pikrynowego opracowana przez japońskiego chemika Masachikę Shimosego i nazwana od jego nazwiska. Szimoza była używana przez Japońską Cesarską Marynarkę Wojenną w czasie wojny japońsko-rosyjskiej i II wojny światowej.

Historia | edytuj kod

Masachika Shimose rozpoczął prace nad stworzeniem nowego materiału wybuchowego po rozpoczęciu pracy w arsenale Marynarki Wojennej[1]. Ówczesny szef zbrojowni, w której pracował Shimose, zasugerował mu, aby spróbował opracować nowy rodzaj materiału wybuchowego, zupełnie innego typu niż używana wówczas powszechnie nitroceluloza[1]. Prace zakończyły się sukcesem w 1888[2], a otrzymany materiał wybuchowy miał znacznie większą moc od innych tego typu środków używanych wówczas na świecie[3].

Aby maksymalnie wykorzystać dużą wybuchowość szimozy, opracowano specjalne pociski do dział morskich[3]. W odróżnieniu od większości ówczesnych pocisków morskich, które miały typową konstrukcję przeciwpancerną, z grubymi ściankami mającymi zmaksymalizować penetrację pancerza, pociski z szimozą zostały zaprojektowane tak, aby maksymalnie wykorzystać dwie najważniejsze właściwości wybuchu szimozy – duże ciśnienie i wysoką temperaturę[3]. Pociski z szimozą, znane popularnie jako furoshiki, miały ścianki cieńsze od typowych pocisków przeciwpancernych i zawierały do 10% materiału wybuchowego (typowe morskie pociski przeciwpancerne zawierały 2–3% materiału wybuchowego)[3]. W pociskach tych stosowano specjalne zapalniki typu ijūin (od nazwiska admirała Gorō Ijūina), które zapewniały ich eksplozję w momencie uderzenia w pancerz, niszcząc zewnętrzne części okrętów, a nie wybuchając w jego wnętrzu[3]. Połączenie tych trzech technologii, szimozy, pocisków furoshiki i zapalnika ijūin, umożliwiło stworzenie bardzo dobrej broni, która wykazała swoją skuteczność w czasie walk z okrętami rosyjskimi[3][4].

Nowy materiał wybuchowy został użyty bojowo po raz pierwszy w czasie wojny japońsko-rosyjskiej[1]. Wybuchowość szimozy była dużo wyższa od ówczesnych rosyjskich materiałów wybuchowych. Początkowo Rosjanie sądzili, że Japończycy używali brytyjskiego lydditu[5]. Ówczesna prasa światowa szeroko opisywała japoński środek wybuchowy jako „rewolucyjny” i najsilniejszy na świecie, przepis na jego wykonanie był wówczas ściśle chroniony i jego natura była wówczas nieznana dla postronnych obserwatorów[5][4][6]. Użycie szimozy dało wojskom japońskim w czasie wojny znaczącą przewagę nad wojskami rosyjskimi[5][7].

Szimoza używana była jeszcze w czasie II wojny światowej w niektórych bombach[8] i torpedach Marynarki[9].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Shiba Ryotaro: Clouds Above the Hill. s. 234.
  2. Shimose, Masachika  (1860–1911) (ang.). ndl.go.jp. [dostęp 2013-09-20].
  3. a b c d e f David C. Evans: Kaigun. s. 63.
  4. a b New Engines of War Used by Japanese. „San Francisco Call”. 96 (136), 1904-10-14. [dostęp 2017-03-05]. 
  5. a b c Shiba Ryotaro: Clouds Above the Hill. s. 235.
  6. Japanese explosive most powerful known; United States Army Observers Astounded by Its Effects. „New York Time”, 1904-05-29. [dostęp 2017-03-05]. 
  7. Garland Hampton Cannon: The Japanese Contributions to the English Language. s. 210.
  8. US Naval Technical Mission To Japan: Japanese Explosives. s. 8.
  9. Oral History -The Sinking of USS Indianapolis (ang.). history.navy.mil. [dostęp 2013-09-09].

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Szimoza" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy