Szkoła Podoficerów Piechoty dla Małoletnich Nr 2


Szkoła Podoficerów Piechoty dla Małoletnich Nr 2 w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Szkoła Podoficerów Piechoty dla Małoletnich Nr 2szkoła podoficerska piechoty Wojska Polskiego.

Spis treści

Historia szkoły | edytuj kod

31 sierpnia 1931 Minister Spraw Wojskowych, marszałek Polski Józef Piłsudski rozkazał szefowi Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych przeformować, w terminie do 1 września 1931, Szkołę Podoficerów Zawodowych Piechoty stacjonującą w garnizonie Grudziądz, w Szkołę Podoficerów Piechoty dla Małoletnich Nr 2.

Szkoła została zorganizowana według etatu PS 10-50 skład osobowy Nr 37 „Organizacja pokojowa piechoty”:

  • komenda szkoły
  • kwatermistrzostwo
  • pluton administracyjny
  • 1 kompania szkolna małoletnich
  • 2 kompania szkolna małoletnich
  • 3 kompania szkolna małoletnich
  • kadra kursu dla podoficerów zawodowych

Kompanie szkolne miały być rozwijane sukcesywnie począwszy od roku szkolnego 1931/1932, natomiast kadra kursu na specjalny rozkaz[1].

14 września 1931 naukę rozpoczęło 135 kandydatów przeniesionych ze Szkoły Podoficerów Piechoty Nr 1 w Koninie. W sierpniu 1932 szkoła została przeniesiona do garnizonu Śrem, gdzie zajęła koszary po Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7[2].

26 marca 1934 Minister Spraw Wojskowych, marszałek Polski Józef Piłsudski wprowadził odznakę pamiątkową dla absolwentów szkoły według wzoru zatwierdzonego trzy lata wcześniej dla szkoły konińskiej. Odznaki różniły się jedynie numerem szkoły[3]. Od roku szkolnego 1937/1938 uczelnia kształciła, w systemie dwuletnim, uczniów mających ukończone siedem klas szkoły powszechnej[4].

Szkoła była jednostką mobilizującą. W dniach 24-27 sierpnia 1939 roku, w mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem niebieskim, sformowała dwie kolumny taborowe parokonne nr 701 i 702 dla 14 DP. Z chwilą ogłoszenia mobilizacji powszechnej szkoła podlegała likwidacji[5].

Kadra i absolwenci szkoły | edytuj kod

Komendanci
Oficerowie
Absolwenci
Organizacja i obsada personalna w 1939

Pokojowa obsada personalna szkoły w marcu 1939 roku[6][a]:

  • komendant – ppłk Wilhelm Popelka
  • adiutant – kpt. adm. (piech.) Włodzimierz Duda
  • lekarz medycyny – kpt. lek. Franciszek Benendo
  • zastępca komendanta ds. gospodarczych – kpt. adm. (piech.) Antoni Józef Lange
  • oficer administracyjno-materiałowy – por. Antoni Sokół
  • oficer gospodarczy – por. int. Franciszek Polak
  • dowódca 1 kompanii – kpt. Andrzej Ślęzak
  • dowódca plutonu – kpt. Jan III Sikorski
  • dowódca plutonu – por. Jan Julian Bonin
  • dowódca plutonu – por. Leon Kucharski
  • dowódca 2 kompanii – kpt. Klemens Piestrzyński
  • dowódca plutonu – por. Stefan Sitkiewicz
  • dowódca plutonu – por. Mieczysław Sidziński
  • dowódca plutonu – por. Józef Zdrajkowski
  • dowódca 3 kompanii – kpt. Stanisław Bieniaszkiewicz
  • dowódca plutonu – kpt. Ryszard Jagiełło
  • dowódca plutonu – por. Wincenty Maria Józef Tyra
  • dowódca plutonu – chor. Albin Iberla
  • dowódca 4 kompanii – kpt. Kamil Piotr Gudowski
  • dowódca plutonu – kpt. Jan Mieczysław Szczęsny
  • dowódca plutonu – por. Witold Borzdziłowski
  • dowódca plutonu – por. Stanisław Kostka Kucharski

Uwagi | edytuj kod

  1. Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów Wojska Polskiego w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939[7].

Przypisy | edytuj kod

  1. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 27 z 31 sierpnia 1938 roku, poz. 347.
  2. Kwitkowski 1992 ↓, s. 7.
  3. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 3 z 26 marca 1934 roku, poz. 19.
  4. Kwitkowski 1992 ↓, s. 8.
  5. Rybka i Stepan 2010 ↓, s. 173, 850.
  6. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 459–460.
  7. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. VI.

Bibliografia | edytuj kod

  • Dziennik Rozkazów Ministra Spraw Wojskowych 1931, 1934.
  • Kazimierz Bar. Akta szkół wojskowych piechoty, kawalerii i artylerii z lat 1918—1939. „Biuletyn Wojskowej Służby Archiwalnej”. 3, 1973. Warszawa: Centralne Archiwum Wojskowe. ISSN 0137-5547
  • Aleksander Kwitkowski. Podoficerskie szkoły piechoty dla małoletnich w II Rzeczypospolitej. „Wojskowy Przegląd Historyczny”. 2 (140), s. 3-16, 1992. Warszawa: Wydawnictwo „Czasopisma Wojskowe”. ISSN 1640-6281
  • Stanisław Rutkowski: Zarys dziejów polskiego szkolnictwa wojskowego. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1970, seria: Biblioteka Wiedzy Wojskowej.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny „W” i jego ewolucja. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Adiutor”, 2010. ISBN 978-83-86100-83-5.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. T. 29. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego. Biblioteka Jagiellońska, 2006. ISBN 83-7188-899-6.
Na podstawie artykułu: "Szkoła Podoficerów Piechoty dla Małoletnich Nr 2" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy