Szpicruta


Szpicruta w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Szpicruta

Szpicruta, palcat, bat – rodzaj pręta pokrytego skórą lub rzemiennej plecionki, stosowanego jako pomoc jeździecka służąca do poganiania konia[1]. Przykłada się nią na łopatce lub na zad. Nie powinno się używać jej tuż za łydką jeźdźca - na słabiźnie. Szpicrutę (bat) powinni stosować jeźdźcy, potrafiący już panować nad koniem za pomocą łydek i dosiadu. Szpicrutą chłostano także ludzi. Przyrząd ten bywa wykorzystywany w praktykach sadomasochistycznych.

Etymologia | edytuj kod

"Szpicruta" pochodzi od niemieckiego słowa Spießrute oznaczającego cienką, zaostrzoną gałąź służącą do walki, poganiania konia lub chłosty[2]. Współcześnie niemieckim odpowiednikiem szpicruty jest słowo Gerte.

Słowo "palcat" pochodzi z języka węgierskiego, gdzie oznacza kij. Do języka polskiego palcat przeszedł jako pręt, laska[3]. Z czasów współczesnych pochodzi użycie słowa "palcat" w znaczeniu pomocy jeździeckiej.

Przypisy | edytuj kod

  1. szpicruta – Słownik języka polskiego PWN, sjp.pwn.pl [dostęp 2020-01-04]  (pol.).
  2. Alfred Götze: Trübners Deutsches Wörterbuch. Walter De Gruyter Incorporated, 1943-1957.
  3. Samuel Bogumił Linde: Słownik języka polskiego. Drukarnia XX. Piiarów, 1807-1814.
Na podstawie artykułu: "Szpicruta" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy