Szulc (herb szlachecki)


Szulc (herb szlachecki) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Szulcpolski herb szlachecki z nobilitacji.

Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego[1]: w polu czerwonym ramię zbrojne, srebrne, trzymające takąż włócznię, na której korona złota, między trzema takimiż gwiazdami (1 i 2). Klejnot nieznany. Labry czerwone, podbite srebrem.

Nadany Kasprowi, Baltazarowi i Danielowi Szulcom 6 czerwca 1550[2].

Ponieważ herb Szulc był herbem własnym, prawo do posługiwania się nim przysługuje tylko jednemu rodowi herbownemu: Szulc.

Przypisy | edytuj kod

  1. Alfred Znamierowski, Paweł Dudziński: Wielka księga heraldyki. Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 104-108. ISBN 978-83-247-0100-1.
  2. Józef Szymański: Herbarz rycerstwa polskiego z XVI wieku. Warszawa: DiG, 2001, s. 275-276. ISBN 83-7181-217-5.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Herby szlacheckie w PolsceABC – FG – JKL – MN – PR – ŚT – Ż Heraldyka

Na podstawie artykułu: "Szulc (herb szlachecki)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy