Tętnica nabrzuszna dolna


Tętnica nabrzuszna dolna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Tętnica nabrzuszna dolna Tętnica nabrzuszna dolna

Tętnica nabrzuszna dolna – (łac. arteria epigastrica inferior) tętnica o średnicy ok. 3 mm, będąca gałęzią tętnicy biodrowej zewnętrznej, od której odchodzi przyśrodkowo, w pobliżu jej końca, zwykle powyżej więzadła pachwinowego.

Przebieg i gałęzie | edytuj kod

Po odejściu kieruje się skośnie przyśrodkowo, a następnie stromo do góry, kierując się ku tylnej powierzchni mięśnia prostego brzucha, po którym przebiega do góry. W swoim przebiegu po tylnej powierzchni mięśnia prostego wywołuje fałd otrzewnej zwany fałdem pępkowym bocznym. Wnika do mięśnia prostego i zaopatruje go wraz z odpowiednim obszarem skóry. Kończy się około 5–6 cm powyżej pępka poprzez zespolenie z tętnicą nabrzuszną górną, z którą tworzy ta zwaną pionową drogę tętniczą przednią tułowia.

Gałęzie:

Piśmiennictwo | edytuj kod

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

Na podstawie artykułu: "Tętnica nabrzuszna dolna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy