T-80


T-80 w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania T-80BWM (starsza wersja modyfikacji) T-80UD T-84 będący ukraińską wersją rozwojową czołgu T-80UD

T-80 – radziecki/rosyjski czołg podstawowy trzeciej generacji.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Projekt powstał w biurze konstrukcyjnym Zakładów Kirowskich w Leningradzie. Był pierwszym na świecie seryjnie produkowanym czołgiem wyposażonym w turbinę gazową. Pierwszy egzemplarz zjechał z linii montażowej w 1976 roku. T-80 produkowany jest nadal w zakładach w Omsku w Rosji i Charkowie na Ukrainie. Czołg jest konstrukcją opartą na czołgu T-64 ( bez użycia jako projektu bazowego czołgu T-72).

Konstrukcja pojazdu | edytuj kod

Od momentu powstania T-80 był wielokrotnie modernizowany. Wyróżnić możemy wersje: T-80 (model podstawowy), T-80B, T-80BW, T-80U, T-80U1, T-80UD. Obecnie powstają kolejne wersje tego typu czołgu. Czołg T-80 w odróżnieniu od innych typów czołgów napędzany jest za pomocą turbiny gazowej. Jedynie jego wersja T-80UD ma silnik wysokoprężny. Turbina ma układ trzywałowy z dwiema mechanicznymi turbosprężarkami i swobodną turbiną.

W przedziale napędowym czołgu silnik ustawiony jest w układzie „power-pack”, tzn. wszystkie zespoły różnych układów połączone są monoblokowo jako całość. Ułatwia to demontaż podczas awarii silnika co ma niebagatelne znaczenie w warunkach bojowych.

Kadłub spawany jest z płyt pancernych. Przednia górna płyta jest pochylona o kąt 68 stopni i ma strukturę warstwową: – 80 mm stali, 105 mm tekstolitu szklanego (STEF), 20 mm stali (pierwsze wersje T-80; struktura zbliżona do pancerza wczesnych T-64 i T-72) – 40 mm stali o podwyższonej twardości, 60 mm stali, 105 mm STEF, 40 mm stali (T-80B; osłona T-80BW dodatkowo wzmocniona pancerzem reaktywnym Kontakt-1) W przypadku późniejszych wersji T-80 stopień komplikacji przedniej płyty pancerza kadłuba wzrastał, zmieniała się liczba warstw i rodzaj zastosowanych materiałów. Ochrona T-80U (i większości T-80UD) wzmocniona integralnym pancerzem Kontakt-5.
Wieża czołgu wykonanywana jest w technologii odlewania z integralnymi komorami mieszczącymi elementy pancerza warstwowego. Wieże późnych serii T-80UD oraz ukraińskich T-84 są spawane z płyt walcowanych (prawdopodobnie grubość pancerza wzrosła). Ochrona jest wzmocniona pancerzem reaktywnym Kontakt-1 (T-80BW, wczesne T-80UD) lub Kontakt-5 (T-80U, T-80UD).

Uzbrojenie główne czołgu stanowi 125 mm armata gładkolufowa 2A46 (kilka wersji). Armata umocowana jest w wieży na czopach. Składa się z: lufy wzmocnionej płaszczem, kołyski i zamka. Armata połączona jest gwintowo z nasadą zamkową. W nasadzie zamkowej zamocowany jest zamek klinowy. Armata jest ładowana automatycznie przez zmechanizowany układ zasilania. Załogę czołgu stanowią 3 osoby (dowódca, działonowy i mechanik-kierowca).

Czołg może być wyposażony w system ochrony (system zakłóceniowy przeciwpancernych pocisków rakietowych) Sztora.

SZ FR posiadają 1400 egzemplarzy w służbie i ponad 3100 w rezerwie. Oprócz Rosji T-80 znajduje się na stanie posiadania armii Białorusi (90 sztuk), Chin (50 sztuk), Cypru (41 sztuk), Korei Południowej (80 sztuk), Pakistanu, Syrii i Ukrainy (po 320 sztuk).

Najnowszym wariantem czołgu jest T-80BWM, z turbiną gazową GTD-1250TF, z armatą zdolną strzelać Kobrą i Refleksem-M, z systemem kierowania ogniem Sosna-U i innymi unowocześnieniami. Będzie on podstawowym czołgiem związków taktycznych przeznaczonych do obrony rosyjskich terenów arktycznych (m.in. przyległych do Północnej Drogi Morskiej). Do standardu BWM ma być zmodernizowanych nawet 3000 pojazdów[2].

Warianty | edytuj kod

  • T-80 (Obiekt 219-2; 1976 r.)
  • T-80B Bierioza („Brzoza”; Obiekt 219R; 1978 r.) – system kierowania ogniem 1A33 i kompleks rakietowego uzbrojenia 9K112-2 umożliwiający wystrzeliwanie czołgowych ppk 9M112 Kobra, wzmocniony pancerz
  • T-80BK (Obiekt 660) – wersja dowodzenia, dodatkowy sprzęt radiowy i nawigacyjny
  • T-80BW (Obiekt 219RW; 1985 r.) – dodano pancerz reaktywny Kontakt-1
  • T-80BWM (Obiekt 219RWM) najnowsza wersja[3][4][5][6][7]
  • T-80BWK – wersja dowodzenia
  • T-80U (Obiekt 219AS; 1986 r.) – system kierowania ogniem 1A46 i nowy system uzbrojenia kierowanego 9K119 Refleks, mocniejszy silnik GTD-1250 o mocy 1250 KM (930 kW), pancerz reaktywny Kontakt-5
  • T-80UD (Obiekt 478B; 1985 r.) – opracowana w charkowskim biurze konstrukcyjnym Morozowa KMDB (obecnie Ukraina) wersja z silnikiem Diesla 6TD o mocy 1000 KM (750 kW); system kierowania ogniem jak w przypadku T-80U, wozy pierwszych serii z pancerzem reaktywnym Kontakt-1, później Kontakt-5
  • T-80UK, T-80UDK – wersje dowodzenia, elektroniczny układ obrony TSzU-1-7 Sztora
  • T-80UM – rosyjska wersja rozwojowa, m.in. nowy termowizyjny celownik działonowego
  • T-80UM1 Bars („Pantera śnieżna”) – rosyjski prototyp z systemem obrony aktywnej Arena
  • T-80UM2 – rosyjski prototyp z systemem aktywnej obrony Drozd
  • T-80UE – wersja eksportowa
  • T-84 (Obiekt 478DU2) – ukraińska wersja rozwojowa czołgu T-80UD, nowa spawana wieża, pancerz reaktywny Noż, elektroniczny układ obrony Warta
  • T-84U – wersja rozwojowa czołgu T-84
  • Obiekt 478 (1976 r.) – opracowana w biurze konstrukcyjnym Morozowa CKMDB wersja rozwojowa T-80 z silnikiem Diesla; doświadczenia wykorzystano przy budowie T-80UD
  • T-80A (Obiekt 219A; 1982 r.) – opracowana w leningradzkim biurze konstrukcyjnym Zakładów Kirowskich wersja rozwojowa T-80B o charakterystykach przyszłego T-80U, pancerz reaktywny Kontakt-1
  • Obiekt 640 „Cziornyj Orioł” („Czarny Orzeł”) – rosyjski prototyp czołgu nowej generacji z wykorzystaniem wydłużonego i zmodyfikowanego kadłuba T-80U; m.in. nowa wieża z niszą mieszczącą magazyn amunicyjny i mechanizm ładowania, pancerz reaktywny Kaktus

Dane taktyczno-techniczne | edytuj kod

  • masa – 43-46 ton
  • załoga – 3 osoby
  • długość – 9.7 m
  • szerokość – 3.46 m
  • wysokość – 2.19 m
  • prześwit – 0.43 m[potrzebny przypis]
  • max. prędkość – 70 km/h (po drodze); 48 km/h (w terenie)
  • zasięg – 335 km (normalny); 600 km (z dodatkowymi zbiornikami)[potrzebny przypis]
  • silnik: turbina gazowa GTD-1250 o mocy 1250 KM, GTD-1000 o mocy 1000 KM, wysokoprężny 6TD (1000-1500 KM)
  • uzbrojenie główne:
    • armata gładkolufowa 2A46M kal. 125 mm różnych wersji:
      • 2A46M (T-80)
      • 2A46M-1 (T-80B, T-80U)
      • 2A46M-4 (wersje rozwojowe T-80U)
      • KBA-3 (T-80UD, T-84, T-84U)
  • uzbrojenie dodatkowe:

Przypisy | edytuj kod

  1. T-80BVM Main Battle Tank | Military-Today.com, www.military-today.com [dostęp 2018-09-15]  (ang.).
  2. Pierwsze arktyczne czołgi T-80BWM dotarły do Murmańska - Altair Agencja Lotnicza, www.altair.com.pl [dostęp 2018-09-15]  (ang.).
  3. T-80BWM na Arktyce. Trwa szkolenie Rosjan - Defence24, www.defence24.pl [dostęp 2018-08-25] .
  4. Модернизированный танк Т-80БВМ - bmpd, bmpd.livejournal.com [dostęp 2018-08-25]  (ang.).
  5. Najnowsze rosyjskie czołgi: T-72B3, T-90M i T-80BWM | Militarium, militarium.net [dostęp 2018-08-25]  (pol.).
  6. Rosja: Publiczna prezentacja zmodernizowanych czołgów T-80BWM i T-90M [FOTO], www.nowastrategia.org.pl [dostęp 2018-12-13]  (pol.).
  7. Pierwsze arktyczne czołgi T-80BWM dotarły do Murmańska - Altair Agencja Lotnicza, www.altair.com.pl [dostęp 2018-09-15]  (ang.).

Bibliografia | edytuj kod

  • Tomasz Szulc. Czołg T-80. „Technika Wojskowa”. 3 (11), s. 2–8, 1992. ISSN 0867-5635 (pol.). 
Na podstawie artykułu: "T-80" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy