Taśma magnetyczna


Taśma magnetyczna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Taśma magnetyczna Porównanie taśmy szpulowej z tradycyjną kasetą magnetofonową Szpula z taśmą magnetofonową Standardowe szpule o średnicy 7 cali Szpula z taśmą przeznaczona do magnetofonu szpulowego Wnętrze kasety VXA

Taśma magnetycznanośnik danych, najczęściej dźwięku, w postaci cienkiego paska taśmy.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Prekursorem późniejszych magnetofonów był telegrafon, zbudowany przez Valdemara Poulsena. Urządzenie wykorzystywało do rejestracji stalowy drut. Nieco później pojawiły się urządzenia korzystające ze stalowej taśmy. Były to nośniki ciężkie i niewygodne w użyciu – szczególnie ich łączenie było skomplikowane. Dodatkowo, bardzo szybko przesuwająca się taśma stalowa była niebezpieczna, ze względu na ostre jak brzytwa krawędzie.

W latach 20 XX wieku pojawiły się pierwsze taśmy papierowe, z napyloną warstwą magnetyczną (patent przyznany w 1928 roku dla Fritza Pfleumera).

25 grudnia 1932 brytyjska rozgłośnia BBC po raz pierwszy nadała program nagrany na taśmie (stalowej).

Pierwszy praktyczny magnetofon, wykorzystujący papierową taśmę Magnetophon K1 zademonstrowany został przez firmę AEG w 1935 na Wystawie Radiotechnicznej w Berlinie.

Budowa i zasada działania | edytuj kod

Taśma z tworzywa sztucznego (najczęściej z nylonu) napylona jest drobno zmielonymi cząstkami materiału ferromagnetycznego (najczęściej sproszkowanym tlenkami żelaza lub chromu). Podczas zapisu głowica elektromagnetyczna za pomocą „silnego” pola ustawia domeny magnetyczne („namagnesowuje” taśmę), a podczas odczytu wychwytuje zmiany pola spowodowane różnym namagnesowaniem taśmy.

Nośniki zapisu | edytuj kod

  • Type I (Normal position, IEC-I, normalna, żelazowa) – Fe2O3
  • Type II (High position, IEC-II, chromowa) – tlenek chromu CrO2
  • Type III (IEC-III, mieszana, chromowo-żelazowa) – FeCr – standard używany bardzo krótko w latach 70. XX wieku
  • Type IV (Metal position, IEC-IV, metalowa) – Me

Sposób zapisu | edytuj kod

  • zapis równoległy – poszczególne ścieżki zapisu nagrywane są wzdłuż taśmy, równolegle do siebie. Przy takim zapisie często wykorzystywana jest tylko jedna połowa ścieżek, w zależności od kierunku odtwarzania nagrania. Pozwala to na lepsze wykorzystanie długości taśmy. Taśmy takie można wtedy odtwarzać w obie strony, bez konieczności przewijania taśmy na początek.
  • zapis skośny (helikalny) – wykorzystuje nachyloną pod kątem wirującą głowicę, zapisującą dane pod kątem – pozwala to nawet na kilkukrotne zwiększenie praktycznej długości ścieżki, kosztem jednak znacznego skomplikowania mechanizmu.

Niektóre, popularne rodzaje taśm | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Wojciech Kuleta. System Video 8. „Hi Fi Audio-Video”, s. 4-5, styczeń 1987. 
  2. 3/4" U-matic & U-matic SP, Lifetime Heritage Films [dostęp 2020-03-21]  (ang.).
  3. A.M.A.M. Dhake A.M.A.M., Television and video engineering, wyd. 2nd ed, New Delhi: McGraw-Hill, 1995, ISBN 0-07-460105-9, OCLC 731971346 [dostęp 2020-03-21]  (ang.).
  4. VXA Packet Technology - Exabyte, web.archive.org, 22 sierpnia 2010 [dostęp 2019-02-07] [zarchiwizowane z adresu 2010-08-22] .
Kontrola autorytatywna (nośnik danych):
Na podstawie artykułu: "Taśma magnetyczna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy