Tadeusz Ślusarski


Tadeusz Ślusarski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tadeusz Ślusarski ps. Ślusarz[1] (ur. 19 maja 1950 w Żarach, zm. 17 sierpnia 1998 pod Przybiernowem) – polski lekkoatleta, który specjalizował się w skoku o tyczce.

Spis treści

Jako trzykrotny uczestnik igrzysk | edytuj kod

Trzykrotny uczestnik igrzysk olimpijskich – w pierwszy swoim starcie w Monachium (1972) nie zaliczył żadnej wysokości w finale; cztery lata później w Montrealu zdobył złoty medal, a w 1980 w Moskwie zajął drugie miejsce[2]. Dwukrotny halowy mistrz Europy[3] oraz srebrny medalista uniwersjady[4].

Życiorys | edytuj kod

Syn Ignacego i Cecylii Grzmil[5]. Urodził się w Żarach w robotniczej rodzinie[5]. W 1969 ukończył w rodzinnym mieście technikum samochodowe[5], a w 1978 został absolwentem poznańskiej Akademii Wychowania Fizycznego[5]. Trzynaście razy stawał na podium (w tym 5 razy na jego najwyższym stopniu) mistrzostw Polski seniorów[6]. W latach 1972–1985 19 razy bronił barw narodowych w meczach międzypaństwowych, odnosząc w nich 6 zwycięstw indywidualnych[7][1]. Czterokrotny rekordzista Polski[8]. 29 maja 1976 podczas zawodów ligi lekkoatletycznej wraz z Władysławem Kozakiewiczem wynikiem 5,62 ustanowił rekord Europy, a 8 lutego 1976 w Warszawie pobił halowy rekord świata wynikiem 5,56. W 1976 roku zajął piąte miejsce w plebiscycie Przeglądu Sportowego, a w 1980 w tymże plebiscycie był ósmy[1]. W 2009 roku zajął drugie miejsce wśród tyczkarzy w konkursie na najlepszych zawodników 90-lecia Polskiego Związku Lekkiej Atletyki przegrywając jedynie z Władysławem Kozakiewiczem[9]. Zginął, wraz z Władysławem Komarem, 17 sierpnia 1998 w wypadku samochodowym niedaleko Wolina. Zasłużony Mistrz Sportu, odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz pośmiertnie Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[5].

Kariera sportowa | edytuj kod

Początki | edytuj kod

Sport zaczął uprawiać w czasie nauki w szkole podstawowej. W 1962 roku, za namową nauczyciela wychowania fizycznego Henryka Jacha, został zawodnikiem klubu MKS Sokół Żary. Początkowo startował w zawodach dzieci i młodzieży w różnych konkurencjach (biegach sprinterskich, skoku wzwyż, skoku w dal oraz czwórboju lekkoatletycznym). W latach 1964–1969 był uczniem żarskiego technikum samochodowego. W szkole tej po raz pierwszy spotkał się ze skokiem o tyczce. Jego wychowawcą szkolnym był wówczas propagator skoku o tyczce Grzegorz Kurkiewicz[10]. Właśnie Kurkiewicz przygotował Ślusarskiego do uprawiania tej konkurencji lekkoatletycznej[5]. Swój pierwszy skok o tyczce Ślusarki oddał na szkolnej sali gimnastycznej należącej do żarskiego technikum, uzyskując w tej próbie wysokość 2,75[10]. W czasie małego memoriału Janusza Kusocińskiego w Poznaniu zawodnik Sokoła Żary[1] został dostrzeżony przez ówczesnego trenera reprezentacji Andrzeja Krzesińskiego[5]. W 1968 roku zajął 6. miejsce na europejskich igrzyskach juniorów[11], a wkrótce potem przeniósł się do Warszawy i rozpoczął treningi w klubie Skra.

1971 – 1975 | edytuj kod

W 1971 roku zdobył pierwszy w karierze medal mistrzostw kraju zajmując trzecie miejsce w zawodach na stadionie stołecznej Skry[6]. Kolejny sezon przyniósł mu już tytuł mistrza Polski[6]. 6 sierpnia 1972 w Bydgoszczy skacząc na wysokość 5,29 poprawił o 9 centymetrów należący do Wojciecha Buciarskiego oraz Tadeusza Olszewskiego rekord Polski[8]. Dwanaście dni później – 18 sierpnia – w Warszawie poprawił ten wynik jeszcze o centymetr ustalając rekord kraju na poziomie 5,30[8]. Swój pierwszy start w igrzyskach olimpijskich zakończył nie zaliczając żadnej próby w finale[2]. Także w roku 1972 po raz pierwszy wystąpił w meczu międzypaństwowym (przeciwko Wielkiej Brytanii)[7]. W 1973 został wicemistrzem Polski[6], a rok później w szwedzkim Göteborgu osiągnął pierwszy międzynarodowy sukces wygrywając halowe mistrzostwa Europy[3]. Kilka miesięcy później na Stadio Olimpico w Rzymie był siódmy podczas czempionatu Starego Kontynentu na otwartym stadionie[1]. 20 czerwca 1974 wynikiem 5,42 po raz trzeci w karierze poprawił rekord Polski[8]. Na mistrzostwach Polski w Bydgoszczy w 1975 zdobył ponownie złoty medal[6].

Igrzyska Olimpijskie 1976 | edytuj kod

Sezon olimpijski zaczął się dla Ślusarskiego bardzo dobrze. Najpierw 8 lutego w Warszawie poprawił halowy rekord świata (5,65)[5], a 29 maja w Bydgoszczy wraz z Władysławem Kozakiewiczem został rekordzistą Europy[5]. Po tych sukcesach tyczkarz doznał kontuzji: zerwał ścięgno i skręcił stopę[5]. Wyjazd na igrzyska do Montrealu zawdzięcza trenerowi Krzesińskiemu, który wywalczył dla niego miejsce w reprezentacji[5]. Ślusarski nie był w Kanadzie faworytem. Eliminacje rozegrano 24 lipca, zaś konkurs finałowy odbył się dwa dni później. Tyczkarz skakał z tzw. blokadą[5]. W eliminacjach pokonał wysokość 5,10 i z dopiero szesnastym rezultatem awansował do finału[2]. Podczas finału tylko trzy skoki, zaliczone w pierwszych próbach wysokości 5,20; 5,40 oraz 5,50, dały mu złoty medal[2]. Tym ostatnim wynikiem ustanowił nowy rekord olimpijski[2]. Próbował jeszcze poprawić ten wynik jednak trzy próby na 5,55 były nieudane[2].

Poniższa tabela prezentuje start Tadeusza Ślusarskiego podczas finału olimpijskiego w Montrealu[2].

1977 – 1979 | edytuj kod

W latach 1977–1979 Ślusarski zdobywał srebrne medale mistrzostw Polski seniorów[6]. Podczas rozgrywanej w Sofii w 1977 roku uniwersjady zajął drugie miejsce przegrywając tylko z kolegą z reprezentacji Władysławem Kozakiewiczem[4]. Rok później w Mediolanie zdobył drugie w karierze złoto halowego czempionatu Starego Kontynentu[3]. Zupełnie nie udał mu się występ, w Pradze na mistrzostwach Europy (1978) gdzie nie zaliczył żadnej wysokości w eliminacjach i nie został sklasyfikowany[1]. W kolejnym sezonie był drugi w zawodach półfinału pucharu Europy[1] ulegając tylko reprezentantowi RFN Güntherowi Lohre[12].

Igrzyska Olimpijskie 1980 | edytuj kod

W 1980 roku sezon zaczął od nieudanego startu w halowych mistrzostwach Europy, podczas których nie zaliczył żadnej wysokości w finale[1]. Podczas zawodów na stadionie Łużniki 28 lipca Ślusarski ex aequo ze swoim reprezentacyjnym kolegą Mariuszem Klimczykiem wygrał skokiem na wysokość 5,40 eliminacje[13] . Finał skoku o tyczce odbywał się tego samego dnia – dziesiątego dnia igrzysk, podczas których Polacy nie zdobyli jeszcze złotego medalu[5]. W olimpijskim finale podobnie jak cztery lata wcześniej w Montrealu zaliczył tylko trzy wysokości: 5,35; 5,55 oraz 5,65. Ostatnią z tych wysokości udało mi się przeskoczyć w ostatniej próbie wyrównując tym samym rekord olimpijski[2]. Ostatecznie Ślusarski był drugi ex aequo z zawodnikiem ZSRR Konstantinem Wołkowem[2], a zawody wygrał Władysław Kozakiewicz z wynikiem 5,78 (był to nowy rekord świata[14]).

Poniższa tabela prezentuje start Tadeusza Ślusarskiego podczas finału olimpijskiego w Moskwie[2].

Po 1981 | edytuj kod

Po igrzyskach w Moskwie Ślusarski nie odniósł już żadnych znaczących międzynarodowych sukcesów w sporcie poza zajęciem 4. miejsca w 1983 roku podczas pierwszych w historii mistrzostw świata[15]. W 1983 roku wystąpił także w halowych mistrzostwach Europy oraz finale pucharu Europy[1]. W 1985 po raz ostatni reprezentował Polskę w meczu międzypaństwowym (przeciwko Włochom)[1], a w 1986 roku w Grudziądzu zdobył swój ostatni medal mistrzostw Polski (brązowy)[6]. Karierę zakończył w 1988 roku[1].

Po zakończeniu kariery | edytuj kod

Gwiazda w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie

Karierę sportową zakończył w 1988 roku mając 38 lat[1]. Decyzję o zaprzestaniu czynnego uprawiania skoku o tyczce przekładał wiele lat[5]. W ostatnich latach kariery wyjechał do Szwecji aby trenować, a jednocześnie pracować[5]. Po powrocie do Polski był trenerem w Skrze oraz w lokalnym klubie w Otwocku, gdzie mieszkał[5]. W tej podwarszawskiej miejscowości pracował jako nauczyciel w-fu w miejscowym liceum im. Gałczyńskiego[5].

Śmierć, pogrzeb, upamiętnienie | edytuj kod

Grób Władysława Komara i Tadeusza Ślusarskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Zginął 17 sierpnia 1998 w wypadku samochodowym na drodze krajowej nr 3 (E65), pomiędzy Przybiernowem a Brzozowem, w powiecie goleniowskim, razem z innym znanym sportowcem, mistrzem olimpijskim z Monachium 1972 w pchnięciu kulą Władysławem Komarem. Trzecią ofiarą wypadku był prowadzący drugi samochód Jarosław Marzec, reprezentant Polski w biegu na 400 m. W miejscu gdzie rozbił się samochód Komara i Ślusarskiego ustawiono pomnik pamięci wybitnych sportowców (53°46′45,3″N 14°46′39,0″E/53,779249 14,777497). Imieniem tragicznie zmarłego tyczkarza nazwano stadion Startu Otwock[16] oraz przylegającą do niego ulicę[17]. Został pochowany wraz z Władysławem Komarem w alei zasłużonych na warszawskich Powązkach. W jego rodzinnych Żarach oraz w Otwocku odbywają się tyczkarskie memoriały im. Tadeusza Ślusarskiego.

Osiągnięcia | edytuj kod

Imprezy międzynarodowe | edytuj kod

Mistrzostwa Polski seniorów | edytuj kod

Stadion | edytuj kod

Tadeusz Ślusarski czternaście razy startował w finale mistrzostw Polski seniorów – nigdy nie zajął gorszego miejsca niż czwarte (poza podium znalazł się w 1985 roku)[6]. W klasyfikacji wszech czasów mistrzostw Polski Ślusarski zajmuje piąte miejsce mając w dorobku 5 złotych, 5 srebrnych oraz 3 brązowe medale[1].

Hala | edytuj kod

Tyczkarz ma w dorobku siedem krążków halowych mistrzostw Polski (w tym 4 złote) – w klasyfikacje wszech czasów tej imprezy zajmuje piąte miejsce[1].

Progresja wyników | edytuj kod

Progresja wyników Tadeusza Ślusarskiego w poszczególnych latach kariery[19].

Rekordy życiowe | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v Janusz Rozum, Daniel Grinberg, Zbigniew Jonik, Henryk Kurzyński, Leszek Luftam, Stefan Pietkiewicz, Tadeusz Wołejko: 90 lat polskiej lekkoatletyki 1919–2009. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2009. ISBN 978-83-902509-9-1.
  2. a b c d e f g h i j k l m n Wyniki olimpijskie Tadeusza Ślusarskiego w serwisie sports-reference.com (ang.). sports-reference.com. [dostęp 22 maja 2010].
  3. a b c d e European Indoor Championhsips (ang.). gbrathletics.com. [dostęp 22 maja 2010].
  4. a b c World Student Games (Men) (ang.). gbrathletics.com. [dostęp 22 maja 2010].
  5. a b c d e f g h i j k l m n o p q Bogdan Tuszyński: Polscy olimpijczycy XX wieku – tom II. Wrocław: wydawnictwo Europa, 2004, s. 286. ISBN 83-7407-050-1.
  6. a b c d e f g h i Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia Finałów Lekkoatletycznych Mistrzostw Polski 1920-2007. Konkurencje męskie. Szczecin – Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008. ISBN 978-83-61233-20-6.
  7. a b c Zbigniew Łojewski, Tadeusz Wołejko: Osiągnięcia Polskiej Lekkiej Atletyki w 40-leciu PRL. Mecze Międzypaństwowe I Reprezentacji Polski seniorów – mężczyźni. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 1984.
  8. a b c d Janusz Waśko, Andrzej Socha: Athletics National Records Evolution 1912 – 2006. Zamość – Sandomierz: 2007, s. 88.
  9. Plebiscyt 90-lecia PZLA - laureaci. pzla.pl, 21 listopada 2009. [dostęp 2016-02-26].
  10. a b Katarzyna Styś: Olimpijczyk z Żar. Tadeusz Ślusarski (1950-1998). Żary: Monogram, 2008. ISBN 978-83-60535-13-4.
  11. a b European Junior Championships 1968 (ang.). wjah.co.uk. [dostęp 2016-02-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-31)].
  12. European Cup Semi-Final (ang.). gbrathletics.com. [dostęp 22 maja 2010].
  13. Athletics at the 1980 Moskva Summer Games: Men's Pole Vault Qualifying Round (ang.). sports-reference.com. [dostęp 22 maja 2010].
  14. Pole Valut - World Record Progress (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 22 maja 2010].
  15. 1st IAAF World Championships in Athletics Helsinki 07/14-Aug-83 – Pole Valut (Results) (ang.). iaaf.org. [dostęp 22 maja 2010].
  16. Stadion im. Tadeusza Ślusarskiego (pol.). oksotwock.pl. [dostęp 22 maja 2010].
  17. Warszawa – atlas aglomeracji. Warszawa: wydawnictwo Copernicus, 2004, s. 94. ISBN 83-7329-435-X.
  18. Nie zaliczył żadnej wysokości w eliminacjach.
  19. HenrykH. Gąszczak HenrykH., Polska lekkoatletyka w statystyce historycznej; lata 1920-2007, statystyka.histor.pzla.pl [dostęp 2011-07-22]  (pol.).
  20. Witold Gerutto, Maciej Wawrzykowski, Otton Pieszewicz, Zdzisław Drozdowski: 50 lat PZLA – Rocznik Jubileuszowy 1968. Warszawa: Wydawnictwo Sport i Turystyka, 1969.
  21. a b c Profil zawodnika w bazie tilastopaja.org (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 26 maja 2010].
  22. W sezonie halowym uzyskał 5,55.
  23. W sezonie halowym uzyskał 5,29.
  24. All-Time Lists / Tabele najlepszych w historii (pol.). zbjonik.republika.pl. [dostęp 26 maja 2010].
  25. ZbigniewZ. Jonik ZbigniewZ., All-Time Lists / Tabele najlepszych w historii, zbjonik.republika.pl [dostęp 2014-02-08] .

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Tadeusz Ślusarski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy